" Waar het hart vol van is...begint... "

Gedichten-blogs


Copyright: (door)linken: toegestaan;

knippen en plakken: nee;

vermenigvuldigen: alléén met mijn toestemming.

Voor reactie's klik op onderstaande link:

"Mail to"


Beste lezers, (zie op de startpagina de spreiding over landen):

Kennelijk voorzie ik u/ jullie met gewaardeerde gedichten. Zou er mogelijk belangstelling zijn (t.z.t.) voor een bundel (onder de mogelijke titel: "Brandnetels en ander kruid(t)")? Klik op "mail to" als u/ je wilt reageren.



Blog 700 Versie 31-03-2019


Laat los (gedicht)


Laat los,

laat het anker vallen,

heb lak aan de wind,

laat de zon je omhelzen,

laat gisteren varen

en voor morgen

slechts een knop,

nog geen zorgen.


Kom tot je diepte,

val in de kloof

van het nu,

zonder angst voor morgen,

zonder wrok of verwijt

over gisteren, laat

het verleden voor

zichzelf zorgen,

sta in het nu,

ik geef u advies,

mijn devies, aan u...


Leo Besouw

    Blog 640  24-08-2018


Geluk is broos (gedicht)


Geluk is broos,

soms is het net een doos

van Pandora: een roos

lijkt te gaan bloeien,

maar een doorn

van toorn kan het

ineens verzieken,

of een verdwijning

of zelfs moord

kan je leven verzieken,

of oorlog om bedrog

of ziekte uit het niets

kan je bedreigen.


Is er nog hoop waarop

we kunnen bouwen

en verder gaan

na het (be)rouwen?


Het is een durend

ongemak: dat wat

je hebt, geluk,

is ook een zwak,

en als het valt:

slechts rest een

nieuwe dag, waarvan

je misschien toch weer

iets hoopvols

maken mag.


Leo Besouw

Blog 573 28-12-2017


Kind op schoot (gedicht)


Kind op schoot:

het slaapt, nu is het klein,

maar “overmorgen” groot,

zijn ademhaling beweegt

zijn buikje: hij rust uit

in volledige overgave,

wat zal er gaan gebeuren

jaar in jaar uit?


Klein handje op jouw hand,

de andere op je pols;

zijn voetjes, waar

zullen ze treden

door gans 't land

en ver daarbuiten?


Zijn ogen gesloten,

maar dromend wellicht

over veilig spelen met de groten;

zijn oren wat zullen ze allemaal

gaan horen, zijn lippen:

wie zullen ze kussen,

wat zal zijn stem fluisteren

of roepen voor mogelijk vele oren?


Zo ademend, zo heel,

welk lot zal zijn zijn deel

van morgen en overmorgen,

lange jaren in 't verschiet;

hopen doen we op vreugde,

voorspoed, geluk, wie niet?


Leo Besouw

Blog 520 14-06-2017


Het geheim (gedicht)


Het geheim van de pijpen

is dat ze ten hemel reiken:

ze schreien al het verdriet,

maar bulderen ook

van de hoop die je niet ziet:

het orgel in de kerk

doet zijn werk

door hand en voet

van de mens,

maar verlangt te gaan

over de grens van

wat niet is te bevatten:

dood en nieuw leven,

weggaan en -geven,

voltooid verleden tijd

en groeiend heden,

dood of hoop

en de oproep

te geven

al wat er in je is

met verlangen naar

nieuw leven.


Leo Besouw

Blog 476 M'n (gedicht)

09-01-2017. 


M'n (gedicht)


M'n ziel plakt aan mijn binnenste.

M'n mond krult zijn lippen

om niet langer te zwijgen.

M'n ogen zuigen begeerlijke beelden.

M'n voeten dragen een on-bestemming.

M'n oren horen sirenen en zuchten.

M'n armen zwaaien een welkom of afweer.

M'n geest is een onbekend beest.

M'n hart plakt zich vast aan m'n lief.

M'n knie buigt zicht teder.


M'n ziel knijpt zich weder

tot een telkens nieuw ik

in de maalstroom van

tijd en dingen die

goden steeds weer verzinnen

tot m'n licht wordt gedoofd...


Leo Besouw



Blog 370 04-01-2016:


Wat komt, wat is, wat was (gedicht)


Wat komt, wat is, wat was,

eens blijft slechts as,

maar desalniettemin

doe wel de was

en uw plas

op z'n tijd

mitsdien de eeuwigheid

u anders bij de benen grijpt

en trekt naar  't onder-

of boven-aardse.


Zucht, hijg en zweet,

alsof u niet beter weet,

want vandaag is uw opdracht:

maak er wat van

zolang het kan,

totdat de bodem van de beker

is bereikt en de

oneindigheid der schepping

in een grote, volle leegte

u ontstijgt.


Leo Besouw


Zie ook www.hetvrijevers.nl



Verwijzing

  • www.hetvrijevers.nl
  • www.schrijvenonline.nl
  • meldingen op LinkedIn  en op twitter @LeoBesouw
  • www.uitgeverijaspekt.nlN.B wel even doorschrollen!

Vermaak u dichterlijk in 2019

Nog 5000 werst (gedicht)


Nog 5000 werst

en het is Kerst

en vragen wij ons af,

wie heeft wie verslonden

op de barre weg

naar Londen?


Brexit is Brexit

and that is it,

maar Kerst is niet wit,

en velen werden

gekiept uit de arreslee

en sleepten het halve

volk mee.


Straks rijst de vraag

wie vat wie bij de kraag

als de beloofde “verlosser”

zal zijn geboren

aan de Thames:

wie niet weg is,

is gezien en misschien

wel crazy bovendien...


Leo Besouw

Plassen (gedicht)


Diepe plassen

liggen op het plein,

Ilja Leonard zal er zijn.


De San Marco

beheerst ook Pfeijffer,

je blijft er

ademloos naar kijken

hoe ooit rijken

wisten te bouwen

en te vertrouwen

op hun kunstig kunnen.


Nu runt de toeristen-

industrie de stad,

het is er natter dan nat,

het ramptoerisme

bezat zich in verbazing

over de ondergang

van wat eens gold

als grootse stad.


Waterwerken moeten nu

de stad versterken,

maar roest en verrotting

doen er nu al hun werk:

wat zal er van de stad

geworden als al die horden

toeristen eens verdwenen

schimmen zullen zijn?


Leo Besouw

Fantoom (gedicht)


Mijn fantoom heeft pijn:

laten we wel zijn,

ik droom er al meer

dan twee jaar van:

het kwam er maar niet

van, die amputatie

voor het oog van

de Europese consternatie,

dat we gingen ringen

met de box-handschoen

tegen 27 berinnen

uit het oosten die

ons weigerden te troosten.


Al heb ik dan een

gulle lach en kan ik

kussen wie ik mag,

mijn fantoom blijft

aan me vreten, thuis

in bed lig ik te zweten,

en soms plostseling,

lijkt het, krijg ik mijn zin.


Maar eenmaal weer,

een stap uit bed,

voel ik me zeer

te kijk gezet

en vraag me af:

wie doet ertoe en wat

bepaalt mijn diplomatiek

superieure graf?


Leo Besouw

Het gezicht (gedicht)


Het gezicht van

de achterkant van de maan:

staat ons dat aan;

de Chinezen stellen

hem vast en betasten

zijn bast, maar de vlag

op de maan is al

gedaan en wat

hebben we daar nu aan

of van geleerd?


De daders zijn geëerd,

de beelden uitgesmeerd

over gans de aard';

maar wat nu met

de achterkant,

wordt dat een

rafelrand aan 's mensen

weten, wie kunnen er

van eten of moeten

juist zweten om deze trip

te modereren en de

Chinese makelij te eren?


We krijgen gaandeweg

meer grip op 't heelal;

maar groeit dat door

tot aan een mogelijk

nieuwe superknal

die ons met smart

zal doen denken aan 't

allerlaatste hoorngeschal?


Leo Besouw

De gele hesjes (gedicht)


De gele hesjes

kwamen uit flesjes

van broeiend' wrok

vanuit een verzuurde

oude sok van ongenoegen

voor het zwoegen

van de middle class

voor wie alras

de prijzen gingen klemmen.


Met de remmen los

werd Jan met de pet

de klos van hooggestemde

milieu-idealen

en kregen vandalen zo

de kans zich te mengen

onder de oprecht

verontwaardigden

en gingen stemmen op

tot opstand tegen

land en God en

viel de discussie

in een hopeloos slot.


Wat nu gedaan

tegen deze waan

en onmin tegen 't

regerend kapitaal?


Van God en rede los

is ook niet ideaal,

zie de geschiedenis

van't Europese volk:

wie steekt wie

een hart onder de riem,

welke verlichte geest

promoot gelijkheid

naaast broederschap

bovendien?


Leo Besouw

Wasdag (gedicht)


Wasdag,

handjeklap,

G20 levert slag,

wie wast de oren

laat staan

de voeten

van wie;

de zoete lach

die het geweten

wassen mag?


Leo Besouw


P.S. Zie ook

de Volkskrant

01-12-2018, pag. 5

Als ik groot ben (gedicht)


Als ik groot ben

zal ik ieder verslaan,

beklim ik de hoogste boom,

overzwem ik de grootste oceaan.


Als ik groot ben

versla ik al mijn concurrenten,

bezit ik de meeste centen,

versla ik de grootste legers,

slapen mijn vijanden

slechts in tenten.


Als ik groot ben

zal ik torens bouwen,

zullen mijn tegenstanders

het berouwen

dat ze niet voor mij knielden,

dan lichten zij hun hielen

naar de donkerste plekken

op deze aard'.


Als ik groot ben;

wacht maar even af

en sta paf

van mijn dromen;

maar zal de goede Sint

wel komen?


Leo Besouw

Het land (gedicht)


Het land in opstand

tegen Albert Heijn,

tegen Zwarte Piet

en weet ik wat al niet,

tegen de lage waterstand,

de molens op 't land,

de rotzooi op 't strand,

de dood in de pot of de mand.


Heb je geen idealen,

ga je je gram

(uit verveling)

halen uit opstand

en rebellie tegen de

bestaande of vermeende

elite, of uit 't beuken

tegen heilige huisjes

van weet ik weet wie.


Zo ontstaat een begin

van een prikkel, waaruit

vroeger  eens een hamer

en sikkel konden ontstaan,

en onder meer de race om de maan.


Wat zijn we daar nu

mee opgeschoten?

Anti-aanbaklaagpannen,

prvé-gegevens in

kruiken en kannen

van machtige super-

computers, die straks

de wereld regeren?

Kunnen we hier

iets uit leren?


Leo Besouw

Varkensfluisteraar (gedicht)


Ik las een bericht

over een varkensfluisteraar;

is dat nu echt raar

of beeld ik me dat in?


De zin van dat gebeuren

lijkt te zijn afneming

van de ammoniak-geuren,

waartoe de boer dan wel

vriendschappelijk moet aanligggen

bij zijn “del” en het

beest moet koesteren

en aaien, in de ogen kijken

en paaien dat ie zijn

plas en poep in twee

gescheiden reservoirs doet.


Zo ontwikkelt hij een band

met het dier waardoor

het land veel minder

geurt, al weet hij ook

dat al het gefluister

het dier niet zal sparen

voor diens grootste duister:

de slacht, waarop de

boer ook stiekumweg

had gewacht, want niet

alleen van buiten,

maar ook naar binnen

proeft hij graag

zijn “lekker dier”...


Leo Besouw


P.S. Zie ook www.trouw.nl

19-11-2018   12:42

Hoe een varkensfluisteraar...

Bla (gedicht)


Bla

bla, bla

bla, bla, bla

doen schapen,

mensen praten na

over wat is gezegd

wie is opgedregd,

over waardoor

het zo is gekomen,

een einde aan dromen.


Verhitte konen over

“redelijke” twisten,

wie er eerder al iets

van wisten,

van bedrog of waarheid

over de kool en de geit.


Over vaartje en aardje,

over “onschuld”

van 't waardje

en soms lijkt 't

op bla, bla, bla

en praten ze elkaar na,

ja, als een schaap,

ja, ja, bla, bla, bla...


Leo Besouw

De wereld (gedicht)


De wereld vergaat toch

vroeger of later,

doe je gebed

en sla geen flater,

Hij zal komen

oordelen over stelen

en liegen, over vroomheid

en dieven, over liefde

en haat, over welgezindheid

en wansmaak, over

lijden en verdriet;

alleen hij die niet gelooft

ziet het niet:

dat de waarheid

de leugen achterhaalt,

dat bedrog zich

in leed uitbetaalt

en zo meer wat niet

is voorzien, hij

die gelooft in 't rechte pad,

die is pas kien...


Leo Besouw

Laat de waarheid (gedicht)


Laat de waarheid los

en het zal je bekomen,

vergeet je dromen niet,

laat je omzomen met

de dwaasheid van vandaag

en leg je neer bij wat

je niet begrijpt.


Morgen zal het

verleden je doorboren;

verloren ben je

als je niet beleeft

dat gisteren en morgen

je hebben doorzeefd.


Open je ogen en sluit ze

weer, ga keer op keer

kopje onder en vertraag

vandaag tot gister

en overmorgen en je zorgen

zullen krullen als een wolk

met witzilveren rand.


Doe de krant en media

van de hand, voor even,

steek je hoofd in waar

en onwaar en laat de info

zelf zeven wat van waarde

blijkt om door te leven...


Leo Besouw

Woede woelt (gedicht)


Woede woelt

de rede om,

wat recht lijkt,

is misschien wel krom;

wat we dan zien

is verengd op één focus

-bewustzijn vernauwd-

tot dat ene ding

waarvan we dachten

dat alles er vanaf hing.


Was het een superwens

en daarvan de frustratie;

was het een tekort

aan eerbied voor een

redenatie die maar koppig

geen wortel kon schieten;

was het een blamage

die niet was te verteren,

door vrouwen of door heren

die je onmacht aanschouwden

en je eigenwaarde een stuk

naar beneden dreigden te douwen?


Iet wiet waait weg

er zat een hindervogel

op de weg die van

geen wijken wilde weten;

geen tijd voor beraad,

hij is wellicht bezweken...


Leo Besouw

Als ik (gedicht)


Als ik een groot dichter

was voelde ik me

en stuk lichter,

nu probeer ik maar steeds

de wereld te begrijpen

en wie naar wiens pijpen

danst, en wie we maar

steeds verkeerd begrijpen.


Op een dag kom ik los,

vat ik het gros

van de wereldproblemen

fluks in een tros

van wijsheden die

je netjes kunt afpellen

om tot de kern te komen

van 's mensheids dromen.


Geduldig grijp ik steeds

mijn pen en laat hem

schrijven en dichten

tot de barrières

zullen zwichten

voor dat ene moment

waarop mijn dichtkunst

zich steeds heeft toegewend:

lichter dan licht

en schoner dan schoon;

of was dit slechts een droom?


Leo Besouw

Billen (gedicht)


Billen woden doorgaans

bedekt met stoffen

genaamd broeken,

soms rokken of jurken

die zonder dat we

het merken Gods schepping

verbergen en een

menselijke maat aanmeten

waardoor we vergeten

hoe we zijn ontstaan

uit vlees en vuur

gestuurd door Een

die zijn wezen

slechts tijdelijk

aan de mens verhuurt...


Leo Besouw

Wormstekig (gedicht)


Wormstekig kronkelde hij

zich in het gat

van zijn verbeelding,

besteeg een paard,

zoefde langs het zwerk

en gaf zwart af

op de helverlichte

geesten die hem

probeerden te doorgronden.


Alaaf, wat was dit

gaaf en ongehoord

dacht hij, gestoord

door mensenhand en

overeenkomstig verstand.


Luchtkastelen vielen

bij bosjes uit de hemel,

water en vuur streden

om het beste resultaat;

uiteindelijk bleek alles

een slecht plagiaat

en sloten hordes duivels

voorgoed de hemel.


Leo Besouw

Staatshoofden (gedicht)


Staatshoofden kussen

als waren ze schoonzussen,

maar ondertussen

rijzen bij de gewone burgers

de haren op hun ruggen

van al dat stugge

gedoe van politici

die grenzen willen stellen

aan 's lands openingen

aan de grenzen

van het groene

of het grauwe land.


Wat is er aan de hand

met “eigen land eerst”,

en dan de hand

tussen iedere kus

van vreemde snit;

neemt de angst

en niet de liefde

en genegenheid

wellicht de overhand?


Is het “wat de boer

niet kent, wordt niet

vereerd”, is de

onbevangenheid verleerd

en wil men eerst

wel zeker weten

wat de gunst wordt,

vóór we met gelijke kus

durven oversteken?


Leo Besouw

Het blad (gedicht)


Het blad

valt, zoals

altijd

naar beneden

en verontrust ons

dus niet;

we wachten af,

wat ligt in 't verschiet.


Eens zal het graan

weer opstaan

in de zon:

de natuur

die overwon,

al is ons denken

soms nog zo krom...


Leo besouw

Die eerste stap (gedicht)


Die eerste stap:

op de maan was knap

van Armstrong

als je weet dat

je dochtertje

niet meer levend

daar beneden,

misschien daar

verder boven,

hoog verheven

toekijkt wat papa doet

en zoontje Rick

aan mama vrgaagt

wat papa doet

en mam dan zegt:

hij is op de maan,

en zet als eerste mens

zijn voet op 't buitenaardse.


Het scheelde maar één haar of

de Eagle was ontploft

en de maan was

als begraafplaats opgestoft,

maar ijzig kalm had papa

het vehikel net op de goede plaats

gezet, vóór de bevroren prop

in de brandstoftank

alles in brand had gezet.


Daar kwam die dan,

die eerste stap,

“for mankind one giant leap”

in de richting van een God

die alles schiep en mensenvoet

liet begaan op de al eeeuwen

mysterieuze maan...


Leo besouw

Flemen (gedicht)


Flemen, vleien, vloeken,

hoe kom ik in de boeken?


Was ik een held,

heb ik ieder ontsteld,

of heb ik gewoon gedaan

wat ik heb beloofd

tijdens de race

naar de functie

van hoofd van deze staat,

vleide ik het volk

naar hun smaak

naar meer, meer, meer

van de koek die

werd voorgesteld?


Vloeken deed ik ook

over anderen die mijn

rookgordijn van vleierij

ondermijnden en

het zij-aan-zij-gevoel

van grootsheid

van het land trachtten

te doen verdwijnen.


Blijft het flemen,

wie zou mij dat

nou kwalijk nemen?

Een geveinsde lach

van overwinning

al is ie soms als

van een boer

die kiespijn heeft,

dat is toch wel

een teken van weer

een goede dag

voor 't land en ook

voor mij als heer van stand?


Leo Besouw

De hartenjager (boekbespreking)


Met bijzonder veel genoegen en interesse las ik het boek “Hartenjager, leven, werk en roem van Gerbrandt Adriaensz. Bredero” door René van Stipriaan (Querido, Amsterdam, 2018, 359 Bladzijden).


In deze maand (oktober 2018) bij de herdenking en tentoonstelling over de 80-jarige oorlog, een prachtige aanvulling uit literaire en dichtershoek aan de hand van een consciëntieuze en ook boeiende vertelling en analyse van leven en werk van de beroemde Bredero (1585-1618).


Het is een fijnmazig verslag, vooral aan de hand van zijn gedichten en toneelstukken. Stipriaan heeft het uitstekend geordend in hoofdstukken, van “leerjaren” in de uitbottende wereldstad (Amsterdam), via dichterschap, toneelbedrijf, liefdes, bekering en dood, en Bredero in de ogen van latere genraties, naar meer thematische hoofdstukken: de komische, amoureuze en religieuze Bredero. Het laatste hoofdstuk probeert zijn strijd met het eigen gemoed in de liefde en met  het afnemende tolerante klimaat, door de rol van remonstrantse en contra-remonstrantse bewegingen, te vatten.


Het boek heeft een enorm noten-apparaat: pagina 295-331 en een bibliografie van pgina 333-359, voor de echte vorsers. De kleine, prettige druk is voorzien van een aantal verluchtende afbeeldingen, en in de tekst zijn korte stukjes gedichten en zinsneden in het oud-Hollands van die tijd.


Kortom: heel mooi en intrigerend, maar ook kritisch en vanuit verschillende invalshoeken beschreven, het leven en werk van Bredero, mèt de rol van zijn historische omstanders, vrienden en liefdes. Onder meer Maurits en van Oldenbarnevelt worden genoemd, maar ook Hugo de groot en P.C. Hooft, en zijn liefdes Maria Tessselschade en Magdalena Stockmans. “Het kan verkeren”!


Het leest met een vaart en boeiend, dit prachtige (geschiedenis)boek over hem en Amsterdam rond 1600. Wat mij betreft: vijf sterren!


Leo Besouw

Ladder zat (gedicht)


Ladder zat

zat ik op een krat,

zat het gekrakeel

over mijn deel

in het politieke spel,

het getrek aan de bel

van mijn privé-sores.


Ik zal ze dacht ik,

mores leren, die heren

die mijn opgang tartten:

zij krijgen den Zwarten

Piet, want niet ik,

maar zij zijn net zo dwaas

als tante Miep in de Jordaan,

laat mij maar gaan

op mijn eigen weg,

zij zijn nu aan de beurt,

net wat ik zeg!


N.B. Gelijkenissen met

bestaande toestanden

of personen zullen

louter berusten op fantasie.


Leo Besouw

Je hebt (gedicht)


Je hebt tsunani's en bubbels,

je had Hitler en Goebbels,

je hebt Trump en Rutte,

je hebt Fokke en je hebt Sukke,

je hebt hardlopers en doodlopers,

je hebt flegmatici en opstokers,

je hebt leugenzakken

en waarheidssprekers,

je hebt schijnheiligen

en je hebt opstekers,

je hebt dromen en angsten;

welllicht zijn de goddelozen

de allerbangsten?


Hoever moet ik gaan

met deze karavaan

van geluk en ongeluk;

voor wie goed oplet

gaat misschien 't minste stuk...


Leo Besouw

Jantje lach (gedicht)


Jantje lach, Jantje huil,

de wereld is een valkuil:

zo ben je groot

en lijk je top,

zo ben je klein,

zit ieder op je kop.


Al in een grote zaal

deed mister T. zijn verhaal

hoe hij ten langen leste

de beste gozer was

en toch uit zijn nek

kletste, getuige het gelach

dat hem ten deel viel

op die beste dag.


Zo spreekt hij nu

van een complot:

ook goed, sprak de zot,

en sloeg weer om

in min geraas:

in de hele wereld

is er maar één zo'n baas:

de duimen op,

de duimen neer,

't is gelach, ok,

of ik ga te keer!


Leo Besouw

Vraag me niet (gedicht)


Vraag me niet

hoeveel keer

te herdenken,

telkens weer

degenen die vielen

voor de eer

van vrijheid en victorie,

tegen de dictatuur

van de bezetter,

om het herstel

van Hollands glorie.


Het was een brug te ver

en van al die sprongen

na de val van

waarschuwende bommen:

sommigen belandden

levenloos in de bomen,

op de hei, een einde

aan hun dromen.


Anderen wisten te ontsnappen

aan de SS-pantsers

van de vijand en zich

te verbergen tot

een overtocht naar

gewonnen terrein

aan de overzijde

van de Rijn.


Alleen het woord oorlog

kan mij doen rillen,

me voorstellend het gillen

en kermen van de mannen

die hun leven waagden

met die plannen

tot het terug-veroveren

van het terrein,

waar alleen de vrede

had willen zijn.


Leo Besouw

Aaibaar (gedicht)


Aaibare maakbaarheid:

wie besteedt daaraan zijn tijd?

Al of niet getrouwde paren,

moerbijbomenkevers

of de kapper van je haren,

tapijtwevers of schaapscheerders,

waarheidsprekers of

schuinsmarcheerders,

vorsten van de kerk

in roomse of misschien

boedhistische leer,

veldpredikers of yogi,

clowns of acrobaten,

wie zullen het zijn:

in geen geval veldheren

want die doen in 't gemeen

slechts pijn, al is het

aan de vijand, het is nooit

fijn, want hun zwaard

keert zich menigmaaal

tegen henzelf en daarmee

is alle aaibaarheid

onmogelijk en ondermijnd.


Leo Besouw

Hoeveel Keer?


Hoeveel keer kun je doodgaan,

lachen, huilen, springen,

dansen en liedjes zingen;

hoevel keer kun je paren,

zoenen, dichten, in de jaren

die je worden gegeven

in dit ene geleefde leven?


Is er Een die de tel bijhoudt

in wat je is gegund

in het onvoorspelbare woud

van iedere dag dat je

huilen of lachen mag?


Wat wordt er later

over je geschreven,

de veronderstelde inhoud

van je leven tot de laatste

dag dat je er wezen mag?


Je leven is een geheim

en je dood nog meer:

al wat ze over je schrijven

doet dan geen zeer meer,

en brengt jou geen vreugd:

doodgaan doe je maar

één keer en al lijkt het sneu,

ieder, rijk of arm

wordt ermee bedeeld

en dat is eerlijk en deugt.


Leo Besouw

Geesten (gedicht)


Geesten uit het verleden

spoken in het heden

“Mein Kampf” is een en ramph

om te lezen,

met “Mijn strijd”

verspil ik mijn tijd

en de dromen over

oorlog en rampspoed

blijven komen

in mijn overvolle brein

van geschiedenis

doorleefd op de zomen

van mijn leven.


Geboren in een holle tijd,

gegroeid in weinig

malligheid, bleven

de doden komen

bij iedere herdenking

van 't snode lot dat

de gevallenen is overkomen.


God en gebod

laten ons niet los;

onachtzaamheid en

we worden opnieuw

de klos en verliezen

met onze waardigheid

ons leven.


Leo Besouw

Een verhelderend profiel (gedicht)


Een verhelderend profiel

voor wie al niet

over hem viel:

een stuk in de krant

over de hoed en de rand

van de leider

van 's werelds sterkste

land met rapporten

van gesprekken

uit de eerste hand

met de mannen (en

vrouuwen) die in zijn kring

van macht zijn beland.


Nu is er natuurlijk

ook tegengeluid

van die prins “die van geen

kwaad weet” en dat ook uit,

die zijn critici

betitelt als “rat“

of “bierverkoper”

als “idioot”

of overloper.


Maar zal ik wat zeggen,

wat ie daarvan zegt

is wat ie zelf is,

zegt een oud spreekwoord,

het is een excuus

dat hij creëert

uit zijn woede

die hem onteert.


Leo Besouw


N.a.l.v. “Inkijkje in Trumps

dolle Witte Huis”

de Volkskrant 05-09-2018,

pagina 3.

Was ik een vis (gedicht)


Was ik een vis

dan was er niks mis

met mij, zwom ik

met karperslag

de waterlelies onderdoor

en sonoor rechtte ik

mijn grijze rug met

een klap van mijn staartvin

stug in het vijverwater.


Ik wachtte op die

tweebener op het plankier

die me brood zou toewerpen

voor zijn plezier,

met wat storend aan

een paar domme eenden

die ook een partikel

mee wilden nemen.


Zo schoot ik wat kuit

en vermeerderde

mijn bestand

in 't water voor later

en boven mij een hoog

wolkendek waarin

een vliegtuig zijn eigen drek

loost uiteindelijk

op mijn vissennek,

en al vindt ik dat rot,

het is niet anders: mijn lot...


Leo Besouw

Wat doet de poëet?


Wat doet de poëet in mij,

zet hij alles op rij

en in de maat

zodat het staat

als een huis

en met het kruis

op de juiste plaats

zodat ik als ik

ermee buitengaats

treedt geen modderfiguur

sla en vol trots sta

met een mond berijpte

tanden die in alle landen

kunnen worden gezien

op het web, in de kroeg,

zelfs 't theater misschien?


Wat is nu mijn lot

in deze, kan ik voor God

en Vaderland oneindig

verder, of belandt

mijn talent uiteindelijk

in een gesloten tent

van onvermogen en

moet mijn lijf gedogen

het gezegde: aan alles

komt een end?


Leo Besouw

Daal neder, engel (boekbespreking)


“Over het bedolven leven”, zo luidt de ondertitel van het bovengenoemde boek (Uitgeverij van Oorschot, Amsterdam, 2018, 598 pagina's), van Thomas Wolfe. Oorspronkelijke titel: Look Homeward, Angel. A story of the Buried Life, 1929, uitgever: Charles Scribner's Sons.


Het boek is een debuut, wordt vooraf in Bericht aan de lezer, uitgelegd, een beschreven ervaringswereld van de auteur tot aan zijn 19 e jaar, dan afgestudeerd en na de dramatische doodsstrijd van zijn geliefde broer Ben. Wel wordt beklemtoond dat het boek een product der verbeelding is. Levensechte fictie dus...


Het gaat over een gezin in het zuiden van de VS, spelend van 1900 tot het eind van de  Eerste Wereldoorlog, met de hoofdpersoon Eugene, de vader die doet in grafmonumenten, de moeder runt een pension en handelt (later) verwoed in het vastgoed in het kleine stadje. Meerdere broers en een zus spelen ook belangrijke rollen.


Eugene krijgt als jonge tiener een harde leerschool als krantenbezorger, en als enige van zijn broers en zus de kans om (door) te studeren, na een opstap in de literatuur in een privé-school van een onderwijzers-echtpaar. Hij wordt (later) gedwongen zich te bewijzen, doet ook nog zomerwerk in erbarmelijke omstandigheden bij de bevoorading van Amerikaanse oorlogsschepen om tegen de Duitsers (moffen) te vechten. Uiteindelijk ontvangt hij zijn bul met 19 jaar, in de flisofie/ literatuur.


Dit alles ingebed in de stormachtige geschiedenis van het gezin, waar de vader min of meer tiranniek aan de alcohol is verslaafd en later aan voortdurende kanker lijdt, verzorgd doorzus Helen, en de moeder het vaak laat afweten voor haar gezin, door haar besoignes met het pension en de vastgoed-handel.


Zeer pijnlijke momenten worden soms zeer uitgebreid beschreven, vooral de dood van zijn broer aan langzaam wurgende longontsteking en wat er na de dood van hem volgt. Daarbij vormen de engelen bij zijn vaders werkplaats, in steen gehouwen, een metafysisch en metaforisch sluitstuk.


Rauw, dynamisch, bijna dichterlijk en als een toneelsuk geschreven, met uitgebreide dialogen, komt de familiegeschiedenis voorbij. Wel behoorlijk doorzetten, in vrij kleine druk de 557 pagina's, met Aantekeningen tot pagina 586 om, “zoveel mogelijk het verschil tussen een Nederlandse en een Amerikaanse algemene ontwikkeling te compenseren”. Dan nog een Nawoord tot pagina 598, waar de geschiedenis van het boek en de auteur wordt toegelicht door Sjaak Commandeur die de vertaling verzorgde.


Een gedegen, boeiend en inzicht-gevend boek over de ontwikkeling van een Amerikaans  gezin in het begin van de vorige eeuw, stuff voorde liefhebber van autobiografisch (getint) leesvoer!


Leo Besouw

Geluk is broos (gedicht)


Geluk is broos,

soms is het net een doos

van Pandora: een roos

lijkt te gaan bloeien,

maar een doorn

van toorn kan het

ineens verzieken,

of een verdwijning

of zelfs moord

kan je leven verzieken,

of oorlog om bedrog

of ziekte uit het niets

kan je bedreigen.


Is er nog hoop waarop

we kunnen bouwen

en verder gaan

na het (be)rouwen?


Het is een durend

ongemak: dat wat

je hebt, geluk,

is ook een zwak,

en als het valt:

slechts rest een

nieuwe dag, waarvan

je misschien toch weer

iets hoopvols

maken mag.


Leo Besouw

Vriendjespolitiek (gedicht)


Vriendjespolitiek

is het nieuwe ziek,

vooral als er veel geld

en macht mee gemoeid is

is het snel mis.


Van oost tot west

verspreidt zich deze pest

van witwassen

van eigen vuilheid

en zwartmaken

van andermans recht

om een eigen mening

te ventileren.


Zo worden de heren

van andere snit als

“vijanden van het volk”

van wit naar zwart

omgespit... brhh...


Leo Besouw


P.S. n.a.l.v.(mede)

“Interne vijanden“

commentaar in de Volkskrant

Opinie, pag. 17, 18-08-2018

Er is geen val (gedicht)


Er is geen val

als je laag staat,

alleen als je hoog


bent geklommen of geboren

moet je oppassen

op wat ze over je horen

of zien, wat mogelijk

niet door de beugel kan

van moraal en deugd

van wat abject

gevonden wordt

of afgunst opwekt,

over wat je met schijn

(mogelijk) hebt verdiend:

rijkdom, status,

allemans vriend.


Hoedt u dus voor

(schijnbare) hoogten,

wees niet ieders vriend,

voor je je afvraagt of

dat wel oprecht is verdiend.


Leo Besouw

Zo serieus (gedicht)


Zo serieus,

al is ie zeven,

op klompen

met zijn neven

en anderen in de rij.


Optocht uit 'n and're tijd,

z'n kruiwagentje

in de hand

lopend door het “land”

van toen,

met de boerenkapel

voorop, de wijkagent

in verouderd tenue,

een hele rij van wat

is een voorbije tijd,

en toch zo serieus...


En jong kijkt hij vrijuit

in de toekomst,

wat die vermag

voor hem en die anderen,

wat zal die brengen,

liefde, deugd, maar

misschien ook krengen?


Leo Besouw

(Ver)Krachtmeting (gedicht)


Sinds de Amerikaanse

grizzly twitter heeft

ontdekt, nekt hij ieder

belang van een ander

als dat niet strookt

met zijn visie

op z'n gegeven missie,

de wereld te bekeren

tot het wreedste

wapen: het geld,

de mammon,

met permissie.


Alles kan tot schroot

als je de bom hebt:

kijk naar het succes

van Kim: hij staat nu

met die grootste beer

in de ring,

is dat niet een les

voor wie meer wil

dan less?


Leo Besouw

Twee schuinsmarcheerders (gedicht)


Twee schuinsmarcheerders

in een schimmenspel,

heel de wereld

houdt de adem in,

is dat nu wel

een echte daad

of is het slechts

een schimmenspel

en slaat de schijn

ons slechts heel kort

met opgepept venijn

ons van ons stuk?


Dit geluk van

“wereldvree”

bestaat alleen

in 't oog van wie

die dwaze twee

niet heeft doorzien:

't was slechts schijn

en loos, misleidend

bovendien...


Leo Besouw

Als ik een kip was (gedicht)


Als ik een kip was,

zou ik er niet aan denken

een mens mijn kop

te schenken en het lijdzaam

te leggen op het hakblok,

om na enig rennen

zonder kop mijn vlees

te gunnen aan die mens

en zijn genot.


Maar wat een geluk:

ik ben geen kip en

vraag me af wat is

eigenlijk mijn lot,

met kop, maar toch

niet geheel vrij

in mijn keuzen:

ik moet leven,

maar de neuzen

van mijn mede-mensen

drukken mij in hun

richting en wensen:

als kind wist ik

niet beter: eet kip

en vlees en je wordt

gauw weer beter.


Hoe zou het gaan:

ruk je los van vlees

en kip en vis,

eet alleen nog banaan

en groenten, maar zijn

die dan echt bereid

geweest hun genoeglijk

plantenleven voor ons

te geven, zonder mor of snik,

ik heb ze nooit gehoord

daarover, en dat was

niet alleen maar ik...


Leo Besouw

Witwassen (gedicht)


Wie is in witwassen

van “zwart geld”

onze grootste held,

niemand die het ons

vertelt, en als al

iemand eens wat lekt

wordt het meteen afgedekt

met het onuitstaanbaar

etiket: “ 't is nep-nieuws”

en daarmee in de ijskast

gezet, of gemuilkorfd

onder grote druk

van 's mans woede:

iedereen van stuk

door de banvloek

die iedereen, maar

niet zijn eigen belang,

verried.


Leo Besouw

Geen wolkje (gedicht)


Geen wolkje aan de lucht:

het leven is een klucht,

soms dan, doe Putin

in de ban, geef Trump

de zak, en met gemak

zijn al je dromen

over een nucleaire winter

voorkomen, en zie je

iedere man jagend, vissend

en schietend met ontbloot

bovenlijf voorbijkomen

in je allerfijnste dromen...


Leo Besouw

Njet, is hij nou (gedicht)


Njet, is hij nou

knettergek, of voelt hij

zich voor het blok

gezet, door mijn

spionnen, die echt niets

verzonnen, maar mijn

bronnen zijn in het

machtsspel wat hij

nu ook is begonnen?


Pas maar op,

dacht ik met die

handdruk, ik hou me

vast met de andere hand

aan m'n antieke leuning,

zo heb ik ondersteuning

van de wereldpers

en laat ik hem geen scherts-

vertoning maken van mijn

macht.


Wie had dat nou gedacht

dat ik hem zo zou neppen,

mijn voet nu op gelijke tred

met al zijn schijn,

wat was het fijn,

om met hem

in Helsinki te zijn...


w.g. V.P.


Leo besouw

De Koningin (gedicht)


“De Koningin van Hispanje

heb ik altijd geëerd,

tenslotte he ik er

voor doorgeleerd

en ben ik niet als May,

al heb ik niet

naar haar gesneerd,

zoals The Sun beweert.


Nee, laat mij maar schuiven,

al zijn de Europese druiven

nog zo zuur,

eens komt het uur

dat ik met alle vorsten

aan kan schuiven,

en ik echt sámen

met de Queen

kan wuiven

naar de erewacht

en 't simpele volk.


Dan zal ik gelijk op

met haar, en in het spoor

van “make it great again”

zonder gein en wel

met volle lach blij van zin

zijn dat ik het gelag

van mijn vooruit treden

eindelijk betalen mag. “


w.g. D.T.


Leo Besouw

De avonturen (gedicht)


De avonturen

van een kleerhanger:

zegt de een

tegen de ander:

“Daar hangen we dan,

't was een dag als geen ander:

vette kragen op ons nek,

bont-gekriebel ook al krek,

muffe geur van

natte rib-jas,

alles komt je op je nek,

't geeft geen pas.”


“Mopper jij maar,”

antwoordt de ander:

“wat mij overkwam

is meer dan schande,

zo'n verschrikkelijke geur

van een Frans parfum,

'k ben totaal

uit m'n hum.”


“Maar ja, je last

wil je toch wel dragen,”

antwoordt de ander weer:

“stel dat je ermee kapt

en in stukken knapt,

dan vegen ze je op

en is de rest-afvalbak

je strop en zul je

branden in de oven,

dat kan ik je

wel beloven.”...


Leo Besouw

Dichter bij God (gedicht)


Wanneer ben je

dichter bij God,

als je geboren wordt

of als je sterft?


Het is maar wat je erft:

het geloof wordt je

meegegeven of niet,

je wieg bepaalt wat je

(aanvankelijk) ziet.


Met 't sterfbed is 't

van 't zelfde laken een pak:

wat je deed of meemaakte

is je levensalmenak.


Was het waarheid of leugen,

wilde (en kon je) wel deugen

en wie bepaalt er de plek

die goed is of slecht?


Ik las over de verstrengeling

van deeltjes:

de Qubits kunnen

tegelijkertijd 1 en 0 zijn,

en zijn “monogaam“

en maximaal gecorrelleerd.


Maar wie, bij God,

heeft dat bestudeerd,

en leidt ons dat

naar eeen nieuwe bestemming,

los van God, misschien,

in een Zwart Gat zonder

enige remming?


Leo Besouw

Als ik (gedicht)


Als ik een pluisje was

dan liet ik me

meewaaien met iedere wind,

dan was ik met iedereen

vrind en had je geen kind

aan mij, zo heerlijk vrij

zou ik zijn, zonder

kwellend geweten

over moraal of zorg

voor het eten,

liet ik mij drijven

op mijn schitterende

pluisheid in de zon,

geen verhaal dat ik

nog verzon, ik liet me gaan

naar het eerste het beste

veld, en schoot er wortel

door niets en niemand bekneld.


Maar helaas, mijn pen

dwingt mij te schrijven

om in leven te blijven,

moraal en waarheid

laten me niet los,

als mens ben ik de klos

om gedurig antwoorden

te zoeken in alle mogelijke

hoeken, mijn tijd te

verbeiden met uitweiden

over al wat me raakt,

bevalt of naar meer smaakt...


Leo Besouw

T.-Rex (gedicht)


Zo dom

als het

achtereind

van een

varken...


Dan is het

pas erg,

gaat 't je

door merg

en been;

waar moet

dat heen?


Leo Besouw

Een krachtige leider (gedicht)


Een krachtige leider

zet het land naar zijn hand,

bouwt een muur

al is het zuur

voor een buur.


Hij wordt aanbeden

vooral door die beneden,

sttroop semeren

of hielen likken

mag je 't niet noemen,

maar gedweeheid

is er te roemen.


Voortvarend drukt hij

de weerstand van

andersdenkenden op zij,

de burger staat er in de rij

om gunsten te genieten,

zwarte pieten krijgen ontij.


De vraag is alleen

hoe lang blijft hij

ter been en commandeert

hij zijn troepen

in die ene richting

die zich niet laat herroepen,

wie of wat keert zijn tij?


Leo Besouw

Meten (gedicht)


Meten met twee maten

is als maten naaien:

haat zaaien

als weleer

toen machthebbers

met (nieuwe) media

ons bedrogen

met grote bogen

van een duizendjarig rijk

waarin eenieder

van het juiste soort

ongestoord door

“vreemde” elementen

in vreugde kon zitten

op zijn centen

met zijn superieure

moraal aan zijn zijde,

de “vreemde” anderen

voorgoed verwijderd...


Leo Besouw

Woudreus (gedicht)


Eens was hij een woudreus,

nu ligt hij met zijn neus

op de grond

waaruit hij ooit ontstond.


Het is gedaan

met zijn waan,

niet meer vooraan

in de rij,

maar op zijn zij:

de schimmels en het rot,

de mestkevers zijn er zot

op en puur natuur

doet zijn werk met 't zuur

van de mieren

die zijn gestage ondergang

zeer gaarne zullen sieren.


Zijn wortels spartelend

in de lucht,een klucht

lijkt het wel,

maar met kommer en kwel

is hij uit de tel

van de eens sterken.


Leo Besouw

De regels (gedicht)


Kent u wel

de regels

van het spel,

of schopt u ieder

van vermeend oneerlijk

graag tegen de schenen,

respect voor regels

en scheidsrechter(s)

waar zijn ze henen?


Lijnen zijn er niet

voor niets, de stip

blijft stip en buitenspel

dat doet verdriet:

uw daden missen

-voor u helaas-

't beoogde doel,

ze werken eerder

als een boemerang

en voor 't gevoel

van menig toeschouwer

bent u een doordouwer

die óver schiet of naast.


Waar u ook op aast,

zonder respect

voor de regels

komt u nergens

en blijven uw schoten

pegels die het doel

blijven missen,

ook al bouwt u

nog zoveel hindernissen.


Leo Besouw

Tijdelijke waarheden (gedicht)


Tijdelijke waarheden:

tijdelijke liefde

tijdelijke haat

tijdelijke vrede

tijdelijke oorlog

tijdelijke winsten

tijdelijke verliezen

tijdelijke vriendschap

tijdelijke vijandschap

tijdelijke successen

tijdelijke mislukkingen

tijdelijke handdrukken

tijdelijke muilperen

-alles is tijdelijk-


Leo Besouw

Oude goden (gedicht)


Oude goden verdwenen

met lood in de schoenen:

hun taal leefde niet meer,

moderniteit leidde tot hartzeer,

de oude zuilen stortten

ineen, geen been

zette meer voet

in het oude systeem

van waarden en gewoonten.


Modern ontknoopte

men zich van oude banden,

last en ruggespraak:

het ging in een oude zak,

het internet maakte gehakt

van de oude gebruiken:

het waren slechts fuiken

geweest van manipulatie.


Nu, bij de gratie

van volledige vrijheid,

kwam een nieuwe tijd

waarin Achnaton

de nieuwe naam

voor God verzon...


Leo Besouw

Rozen bloeien (gedicht0


Rozen bloeien

rozen zullen gaan

roem zal groeien

uiteindelijk naar de maan

de groten zullen roepen

maar ook zij poepen

en doen een plas

in de geschiedenis

die was en is en komt.


Wie kromt zal buigen

eens zal alles in duigen

vallen door de tijd,

al lijkt het nu

nog wel een eeuwigheid

te duren voor wind en water

de roemruchtste namen

zullen wegschuren...


Leo Besouw

Alleen een domkop (gedicht)


Alleen een domkop

past zijn schoenen niet

voordat ie ze koopt.


Hij kent de maat niet

van z'n grtote teen,

hij ziet geen been

in schoppen tegen schenen,

verkoopt suiker en stroop

als fopspenen,

verhult zijn dwaas

vermogen met regenbogen

van schone schijn,

zijn narcissen bloeien

overal waar koeien loeien:

“hij is de meester van ons al,

wij denken dat

hij ons bevallen zal.”


Maar toch, zijn schoen

zal hem uiteindelijk

de das omdoen...


Leo Besouw

Schapenwolkjes (gedicht)


Schapenwolkjes aan de hemel,

dichtbundels vol vers gezemel:

wat heb je daar nou aan,

wijsheid bevindt zich toch

in kannen en in kruiken,

kun je het ruiken

waar je wat aan hebt?


Zijn het aandelen,

misschien te snel gelekt

in waarde, wat is op aarde

van belang, is het een bloem,

of wolk of sirenengezang,

of toch wellicht wat rake woorden

in al of niet melodieuze akkoorden?


Leo Besouw

Margrieten (gedicht)


Een veld vol margrieten

kent geen nieten;

kom maar in mij

geldt voor iedere bij

en je zult genieten

van mijn honing,

je zult je voelen

als een koning,

neem mij, o bij,

ik sta hier

voor jouw kroning!


Leo Besouw

Lik (op stuk)  (gedicht)


Lik op stuk

lijkt gemakkeluk,

maar voor je 't weet

ben je een secreet

die aan de bel trok

zonder weet

van de hoed en de rand,

die zonder verstand

en informatie te checken

ruimte schiep voor

grote bekken die

er van houden

van de daken te schreeuwen

over onrecht of misstand

dat slechts in de kelen

van hen die niets velen bestaat,

en zich mee laten voeren

met gerucht en gezucht

in het koor van

gemakzuchtig verveelden...


Leo Besouw

Er is een tijd ...(gedicht)


Er is een tijd

van hooien en rooien

er is een tijd

van zaaien en maaien

er is een tijd

van paren en sterven

er is een tijd

van investeren en erven

er is een tijd

van komen en gaan

er is een tijd

van rennen en stilstaan

er is een tijd

van waarheid en leugen

er is een tijd

van biggen en zeugen

er is een tijd van zon en van maan

er is een tijd

van opkomen en ondergaan

er is een tijd...


Leo Besouw

Aantallen (gedicht)


Sinds de mens

is de wereld een telraam:


aantal bewoners

aantal doden

aantal gewonden

aantal goudstukken

aantal vliegdekschepen

aantal wapens

aantal ziekten

aantal misvormingen

aantal leugens

aantal veroveringen

aantal sterren

aantal diersoorten

aantal bijen

aantal vogels

aantal spermatozoïden

aantal eicellen

aantal rouwdagen

aantal bijbelboeken

aantal (af)goden.


En toch zou er maar Eén zijn

die alles al had geteld?


Leo Besouw

Vrolijk (gedicht)


Wees toch niet

zo verdomde vrolijk,

vergiet je aandacht

niet aan zulks

wat draaiend benevelt,

je zicht op de draak

die ons grijnzend

wil doden, zijn schijn

van moed zal drogen

tot een vadsig perkament,

zijn stal van stalen rossen,

onbekend van zijn

roestige intent,

dreigt te verknallen

alles waarvoor we

zouden willen vallen

en op 't end, ontwend

aan werkelijke waarden

dreigt het alle wortels

der menslievendheid

monstrueus te ontaarden...


Leo Besouw

Een bloem (gedicht)


Een bloem op haar graf

en het is af,

gedaan met de waan

van de dag,

een mens die zo

sterfelijk het leven gaf.


Een eerbetoon aan Renate.


Leo Besouw

A President (gedicht)


A president too far,

we thought about a nar,

want wie weet het verschil

tussen wat hij wil

en mogelijk zal doen

voor geld en poen

en staat en sex?


Misschien te rade

bij z'n ex

of speelt hij zo graag

de eerste viool

dat niets uit het riool

hem nog kan verontrusten;

lees de krant en vergeet

dat je ooit nog

gerieflijk uit kunt rusten...


Leo Besouw

Doktersverklaring (gedicht)


Met de pis

van het Gouden Kalf

was niks mis

volgens zijn doktersverklaring,

maar de nieuwsgaring

beging een vergis

want de dubbelcheck

ontbrak en dat stak

de toenmalige dokter,

want wie jokt er

in zo'n geval

als het Gouden Kalf

het zelf beval?


Neen, voor die verklaring

is  net zoveel mis

als de oostelijke PiS,

die de pers ringeloort,

zodat de zon voorlopig

even niet in het oosten gloort:

met propaganda-

overheersing en dwang

op de pers ligt bij ons

nog vers ( nou ja 75 jaar)

de trucendoos van

Goebbels en Stalin

in het geheugen:

onderdrukking en vervalsing

willen nooit of te nimmer

deugen...


Leo Besouw

1001 Zandkastelen (gedicht)


1001 zandkastelen

bouwen, broeken vouwen,

billen wassen,

kinderen op de pot,

ren je rot van her naar der

voor je sportend

nageslacht, alleen

het hoogste in gedacht?


Wat zal er worden

van die spruiten,

wie zijn hun kornuiten

in 't toekomstig bestaan,

kunnen ze iedere uitdaging aan,

of zullen er ook vallen

voor diverse -ismen

als communisme

nazisme, egoïsme

en andere verleidingen?


Kennen zij de scheidingen

in moraal en dwaalleer,

vertrouwen zij op meer

in goeden doen

of moeten zij stappen

terugdoen omdat natuur

en aarde zich niet

laten verlakken?


Leo Besouw

Wiens marga (gedicht)


Wiens marga men smeert

wiens waarde men eert,

wiens olie men tankt

wordt er voor bedankt;

de herinnering blijft niet

het is net als Zwarte Piet:

die wil ik niet zijn,

want kleur bekennen

geeft slechts venijn.


Zo raasde de Kamer

zonder sikkel en hamer

door 't Hollands moeras

van memo's en demo's

en kwam 't niet van pas

de wijze leider

pootje te lichten

en bleven de geldstrelers

in hun sas en deden een

plas en alles bleef

zoals 't was...


Leo Besouw

Dans!


Dans de band

met je land,

met je vrouw en je kind,

dans met je vrienden,

al wie je aardig vindt.


Laat je hart het ritme

van je voeten bepalen,

zwaai met je armen

laat ze uithalen

in de klanken van muziek,

ritmisch het hoofd

met schitterende ogen

van onzegbare mimiek.


Til je uit boven het

doodnormale en de sleur,

stel je medemens

niet teleur en spring

de band van muziek

en verbinding en

zing, zing, zing!


Leo Besouw

Spring (gedicht)


Spring uit je bloem

naar buiten,

hoor de vogels

fluiten en zing

het leven en de zon,

zie de maan als

een bron, ga door ruiten

met je zicht: het leven

is een plicht tot fluiten.


Lach en juich want

kabaal en kanon

zijn op de bon,

kogels zijn moe

en liggen uitgeput

en doelloos in de prut

van moeder Aarde,

die zoveel leven baarde

tot het zingen en het bloeien,

verbaas je met de koeien

over de verse weiden,

spring en hops

met jongens en met meiden.


Leo Besouw


Opa (gedicht0


Opa maakt meer mogelijk,

hij gaat met 't kleinkind

op de step een heel

eind van 't logeerbed.


Oma heeft ook haar rol,

de papfles snel gevuld,

daarna weer de luier vol

en poetsen maar

die billetjes, beetje

rekening houden met

zijn verse willetjes.


Dan naar buiten

in het bos,

opa en oma weer de klos,

maar met plezier

want in de buggy

zingt een tierelier.


Eenmaal thuis begint

een kruis(je), heimwee

naar het vrije bos;

hier in de stad

kan je veel minder los

en 't kraaien van plezier

vaak overstemd door

't verkeer en ander gemier.


Maar eenmaal groot

gegroeid zullen ze

denken, daar bij opa

in 't bos en op de step,

dat was pas ècht te gek...


Leo Besouw

Het proces tegen Hitler (boekbespreking)


“Het proces tegen Hitler”, een boek van 447 pagina's heeft de ondertitel “De Bierkellerputsch en de opkomst van nazi-Duitsland”. Het is uitgegeven door Prometheus, 2017, Amsterdam, geschreven door David King en vertaald door Paul Syrier..


De Volkskrant gaf het boek in Sir Edmund, 09-12-17 vijf sterrren met de kop “Hoe Hitler de ruimte kreeg”. Het is een door een historicus doorwrocht werk: eerst in drie delen  het verhaal over Duitsland en met name Múnchen in die tijd: acht november 1923 de Putsch, met de situatie herfst 1923 er om heen: deel I, De Bierhal, dan deel II, De rechtszaal (26 februari1 1924 en verder, dan deel III, Gevangenis (22 maart 1924 tot 20 december 1924). Tenslotte een Nawoord op pag. 349-352, Noten pag. 353-423, Bronnen pag. 425-434. Een woord van dank tot besluit, heel voorin een “Lijst van personen” (drie pagina's).


Welke jonge Hitler (34 jaar) rijst hier nu uit op?

Het begint bij een kleine achterkamer, Thierstrasse 41. Een man in trenchcoat, een kamer met hakenkruisen, laat zich rijden in een rode Benz naar de Búrgerbráukeller. Daar zal het hoogverraad plaatsvinden. Tijdens een toespraak dringt hij zich naar voren en met 125 man buiten, Stosstrupp Hitler, mede onder leiding van Herman Göring, werden uitgangen geblokkeerd, klom Hitler op een stoel en na twee schoten op het plafond krijste hij: “De nationale revolutie is uitgebroken”.


Zo kwam het startschot. Iedereen raad ik nu aan om zelf verder te lezen. Ik kan hier slechts kort enkele trekken samenvatten die wellicht voor iedere potentaat (kunnen) gelden:

Maak gebruik van de onlustgevoelens onder het volk en overdrijf dit;

Grijp terug op vroegere grootheid van het land en overdrijf dit;

Demoniseer het zittende regiem en overdrijf;

Wijs een “buitenvolkse” vijand aan en demoniseer deze consequent, vergezeld van levende afgunstgevoelens;

Overdrijf de kracht van je eigen “eerlijke” en “patriottische” beweging;

Schets een glorieuze toekomst voor het eigen volk gebaseerd op “landseer” en “onbetwiste morele gelijkheid”;

Manipuleer en muilkorf de vrije pers, zonder daarover open te zijn;

Pas alle listen en leugens toe die het “verheven doel” dienen.


Tja, wat kan ik meer zeggen. Misschien dat de waarheid en democratie uiteindelijk de leugen en misleiding zullen inhalen. Na echter, soms onvoorstelbare schade en verlies aan mensenlevens.


De gigantische zoektocht in allerlei archieven door deze historicus heeft een zeer gedegen en ook nog eens een heel goed leesbaar verslag  gebracht. Ter lering voor iedereen en warm aanbevolen.


Leo Besouw

Soms (gedicht)


Soms moet je nadenken

over de lengte

van je diepgang,

over de kortheid

van je bestaan,

over de rol

van je eigenwaan,

over het kwartier

wat je nog hebt te gaan,

over de grond

onder je voeten,

de ongewisheid

van de hemel

en de zin van zonde

en vergeving door boeten;

het zij zo, misschien

had het zo gemoeten?


Leo Besouw

Varkenshaar (gedicht)


Varkensharen penselen

kunnen ze van mij stelen

gromde  Xi, ik krijg ze

wel onder de knie

die heffingen uit de VS.


Zijn het er zes of meer

ik sabel ze neer

met gelijke munt,

die Boeing die stunt

maar, we laten

niet met ons knoeien

hun bevroren koeien

en -varkensgestel

kan voor ons naar de hel.


Hun soja-poten

zullen we ondermijnen,

hun noten en wijnen,

we hoeven ze niet

en varkenshaar voor

penselen vervangen

we door marterhaar

daarvoor en zo komen

we de handelsoorlog door

met 'n stuk fijner penseel

en lachen we van oor tot oor...


Leo Besouw

Hemels Paleis (gedicht)


Op 1 april stort

het “Hemels Paleis”

aan gort op Moeder

Aarde waar ze

bij de Chinezen

roem vergaarde.


De Tiangong-1

ziet er geen been in

om tegen de zin

van aardbewoners in,

ongecontroleerd naar

benden te komen,

tussen de Pyreneeën

en Tasmanië,

misschien wel in Rome.


Nu is dan de Heer

net opgestaan

en de Paus besteedt

daar aandacht aan

met een werldwijde zegen;

hopelijk valt niet tegelijk

de regen van wrakke delen

van het “Hemels Paleis”

daar naar beneden...


Leo Besouw

Sleep, sleep (gedicht0


Sleep, sleep, Schlafe, schlafe,

in the sweet grave,

ik ben niet dood,

terwijl ik leef en beef

voor het eens groot verdriet

dat mijn moeder

in oorlogstijd verried.


Dood was hij,

in de wieg lag hij,

mocht niet meer leven,

verloren in gebrek,

zonnebloemen op zijn bed:

het was gedaan.


Of ik toen huilde weet ik niet,

maar nu, na

vierenzeventig jaar

beneemt Schuberts

Wiegenlied mij de keel

en stroomt het oog,

nu pas mijn deel,

door Schuberts Wiegenlied

en velt mij bijna geheel.


Leo Besouw


P.S. Beluister (wellicht)

Gundula Janowitz

sings Franz Schubert

“Wiegenlied” D 498,

op 98 No. 2

Zak (gedicht)


Wanneer de waarheid

een zak leugens wordt,

het groene land verdort,

de zee zijn bodem

laat zien, dan, misschien,

is het einde der tijden

nabij, staan we in de rij

voor een hompje brood

waar eerst Facebook

en de Apprentice ons

alles bood wat we dachten

te winnen met niet-

onderbouwde zinnen

over “eerlijkheid” en bravoure,

met snoeven over oer-

oude rechten en wij

als knechten van de

schone schijn ons lieten

beduvelen met de valse wijn

van té mooie leugens

over wie we wilden zijn...


Leo Besouw

Slof (gedicht)


Ik voel me slof

na de grote sof

van Marck Zuckerberg:

zijn metadata

zijn voor mij nu non-grata,

en de Inlichtingenwet

graag wat verder

van mijn bed.


Voorheen de mof,

maar nu Cambridge

Analytica die je pakt

in je privé, en weg ermee

naar deez' of gene

belangengroep: het stinkt

naar poep en troep is het;

sla het net van de wet

om hun nek, en zeg zelf

“verrek” met je verzoek.


Zo slepen we de wereld

digitaal naar de

verdommenis: het is

verkeerd teveel geregistreeer,

laat dat infame

grasduinen op de digitale

weg, en kom tot inkeer!


Leo Besouw

Ons bestaan (gedicht)


Ons bestaan

is van voorbijgaaande aard,

wie zijn weg

niet meer vindt

in de Melkweg staart

in een zwart gat

waaraan zelfs het licht

van de zon niet ontsnapt.


Stephen Hawking

en vele anderen gingen

ons voor: zij vormen

-helaas- geen hemelkoor

en zelfs de hel

heeft daar afgedaan:

het gat is zó zwart,

er is geen ontkomen aan.


Daarom: pluk het licht

van de dag,

elke dag dat je er

nog wezen mag!


Leo Besouw

Als de spechten (gedicht)


Als de spechten

hun ruggen rechten

komt het voorjaar

weer klaar:

vink en koolmees

gaan weer in de race

voor nieuw leven.


Paren zullen ze

en eieren geven

en na het broeden:

nieuw leven,

dat na het voederen

vleugels heeft gekregen.


En als de krokussen

onze ogen kussen,

zullen daarna de hyacinten

ons hinten naar

een nieuw seizoen

waar de jonge vogels

het weer mogen overdoen.


Leo Besouw

Schep! (gedicht)


Schep papier,

schep letters,

schep verhalen,

laat het malen.


Breek los in poëzie,

keer je binneste buiten,

laat ze fluiten

naaar je achilleshiel,

zoek de stilte,

vreet de zon,

keer je ziel

om en om,

graas de weiden

van de wereld af,

sta paf en verwonder je

over goed en kwaad,

laat het zaad in jou

groeien tot in de hemel!


Schep papier,

schep letters,

schep verhalen

en vul de zalen

met het beeld,

gecreëerd in jouw geest!


Leo Besouw

Heen (gedicht)


Ik gun hem

een zachte dood,

zo heeft de Schepper

het begroot:

niet één van de levenden

zal op dit aardse blijven,

met de afrekenig

zal Hij ons inlijven

in een ondoorgrondelijk heelal,

want we waren

in Zijn ogen

slechts een knal

in de samenstelling

van al wat is.


Het voortgaan

tussen zon en maan

blijft dan een hoop

waarin hij rustig

kan inslapen en gaan.


Leo Besouw

Pijnlijk (gedicht)


Als het pijnlijk onvermogen

toeslaat:de herinnering blijft;

de ledematem verstijfd,

de ogen onhelder,

wachten op de gang

naar de grafkelder.


Smal is het pad

geworden en dat

zul je (nog even) weten,

het besef wie je was,

hoe sterk ook, je wordt

gekraakt  door 't vergeten.


De zon komt nog wel op,

maar vormt geleidelijk

een strop van eindigheid

en vóór je verglijdt

mag je nog even zweten,

daarna verdwijn je

in de onuitputtelijke

ruimte van de  onbegrensde tijd...


Leo Besouw

Machten der duisternis (boekbespreking)


Het boek “Machten der duisternis” van Anthony Burgess is een monumentaal werk (Uitgeverij Van Oorschot, 2017, 751 pagina's).


Ik las en overwon zijn geschiedenis, op 81-jarige  leeftijd opgetekend, in Monaco, 1980. Op te vatten als roman, meesterlijk beschreven geschiedenis van een homo-sexueel in Europa, Afrika en de VS.


Kenneth Toomey, schrijver, verwoordt zijn geschiedenis met accuratesse, enige vrije invullingen en behoorlijk droge, Britse humor. Het is ook een familieverhaal, waarin zijn zus Hortense en vooral zijn “zwager” Carlo, de latere paus Gregorius XVII een hoofdrol spelen. Daarnaast ook zijn vrienden-partners Val, Ralph en Geoffrey. Dat alles in een tijd waarin homo-sexualiteit zowel een taboe als verboden was. Neem daarbij zijn uitgebreide kennis en ervaring met het Katholieke en Anglikaanse geloof en zijn omgang met andere schrijvers en met politici en je hebt een boek dat volstaat van levensvragen over geloof, liefde en zoeken naar scheidslijnen tussen goed en kwaad, tussen God en duivel.


Verbluffend boeiend, een nauwgezette inkijk in een voorbije tijd, waarin geloof en het brute kwaad (onder meer twee wereldoorlogen) een zeer grote rol speelden. Hier en daar een “godsgruwelijk mensenboek” noteerde ik bij pagina 536. Je maakt een reis van Londen, naar Parijs, Italië, Oostenrijk, Duitsland, Frankrijk, de VS en (Noord-)Afrika, om via Malta uiteindelijk in Sussex, Engeland, tamelijk vredig te eindigen.


Gruwelen als een concentratiekamp-bezoek en een massamoord in een sekte in de VS zijn dan gepasseerd. Hoe het met de mogelijke heiligverklaring van Gregorius de XVII afliep? Lees het boek en laat je meesleuren in deze boeiende geschiedenis!


Leo Besouw

Zwaan (gedicht)


Jij bent mijn zwaan,

kleef me aan

en ik zal je liften

over iedere oceaan,

mijn verlangen zal je

door boren op de plek

waar wij horen,

jouw handen zullen

me omhelzen,

mijn vingers je strelen:

uit onze kelen

zulllen we schreeuwen

van genot, ons geluk

gaat nooit meer kapot.


Geen duivelse macht

of valse rivaal

kan ons geluk nog breken:

en een hele zaal

van eng'len zal

om ons dansen ,

zolang wij het wensen

en het water zal stromen

door de beken van onze dromen.


Leo Besouw


( Geïnspireerd door “Lac”,

Ballets de Monte Carlo)

Wachtkamer-blues (gedicht)


De wachtkamer

is er niet voor de poes;

je kijkt naar 't plafond,

daarna naar de grond;

je wacht op je beurt

buiten scheurt een brommer

voorbij, jouw rij lost

nog niet op, nog steeds

niet blij dat je straks mag zitten

in de behandelstoel.


Je hoort al 't boren,

't doet pijn aan je oren,

je angst wil je smoren,

maar zuchten ontsnapt

slechts aan je gestel,

het is maar tijdelijk

bedenk dat wel, want

wat is dit lijden

als je 't ziet als

slechts een korte strijd

op weg naar een mogelijk

glamourvolle eeuwigheid?


Leo Besouw

Op een scheve schaats (gedicht)


Op een schave schaats

begaf hij zich buitengaats

en op de bok

van zijn buitenlandbeleid

raakte hij de weg kwijt

naar zijn gedroomde datsja

en moest als de wiedeweerga

terug naar 't landelijk

toneel, waar zijn dromen

één trojka teveel

verongelukten niet door

wolven, maar door het golven

van 't publiek debat,

dat van zijn waarheid

nu genoeg had.


En hij verdween

in het ravijn

van zijn verbeelding

en ging schuldbewust

en snikkend heen.


Wat is nu de moraal:

liegen kan heel snel

maar de Pravda

(en de Volkskrant)

achterhaalt hem wel...


Leo Besouw

Opgeruimd-codicil (gedicht)


Vóór je wordt opgeruimd,

wil je graag nog wat

doneren zodat geneesheren

andermans lijf kunnen

repareren en diens

doneren tot nader order

uitgesteld; dus als je wilt,

vermeld dan bijtijds

in je codicil waar en

wat ermee moet, zodat

ook je ziel rust vindt

en de nabestaanden

niet hun hielen lichten

vóór ze jouw laatste

plichten hebben vervuld.


Heb echter met dat einde

het nodige geduld!


Leo Besouw

Jong en misleid (gedicht)


Jong en misleid,

het is geen tegenstrijdigheid,

niet van Lucebert,

en niet van onze tijd.


Vaandels en ideologieën

krijgen jongeren

snel op de knieën,

het klampen aan

een  identiteit

is dan (te) snel een feit.


Maar al is de leugen

nog zo mooi en snel,

wanneer de feiten

het geweten schieten,

komt de jongere

[Lucebert] tot nieten

die voor altijd het

bestaan kan [kon] gieten

to verzet [al is het laat]

en wordt het leven

tot een gelaïceerd gebed.


Leo Besouw


(N.a.l.v. “Jonge Lucebert...”(pag. 3)

en “Waarover Lucebert zweeg”,

pag. 10-12, V, de Volkskrant,

08-02-2018)

De tijd walst (gedicht)


De tijd walst voorbij

de dood;

het brood van morgen

pleit voor leven

dat kwam uit onze schoot

en genade bood

aan nieuwe heftigheid

van leven om opnieuw

door te geven

het leven in de tijd

die van geen ophouden

is vergeven.


Leo Besouw

Jaren 40 (gedicht)


M'n vader was de hark,

m'n moeder was het bed

waarin ik werd gezaaid

en aangeharkt werd.


De wereld moest gered,

er was een satan

aan het werk;

de kerk was vol,

't verzet was sterk.


Met hulp van Canadees

en Amerikaan

kwam er een einde aan

rascistisch geweld,

het land was uitgeteld.


Dan namen zon en maan

en God weer bezit

van ons bestaan

en kwam de opbouw

waarop wij moesten voortgaan.


Leo Besouw

Doe normaal (gedicht)


Doe toch normaal, vuilak,

laaielichter, klootzak,

ruziestichter,

laat je dubbele tong

achter in de la

van verloren zaken,

krijg de klere of de tyfus,

in je nek zal ik je raken,

alle vuiligheid

je doen uitbraken,

je kop in een pispot

zodat ìk nu eens

watertand van wraak.


Met jou was het altijd raak,

van goed geen weet

maar altijd kwaad

van zin ging jij

er overal tegenin;

houdt op met die ongein,

gedraag je niet langer

als een vals zwijn,

spoel je mond en

was je kont,

doe voortaan normaal

en wel terstond!


Leo Besouw

Verraad (gedicht)


Verraad, wat heb ik het

gehaat, dat gepraat

over bijzaak om

te verhullen wat

de grote knullen

van het geld

verborgen hielden

om welgeteld

vooral hún belangen

te dienen, om te grienen

de schijnvertoning

van -ogenschijnlijk- onbenul,

smoezen van flauwekul

om de zaak

waar 't om draait

níet uit te zoeken.


Het gas gaat zijn

eigen gang, maar

de eigenaren van de opstal

komen – onderwijl –

steeds meer om

in het gedrang

van de strijd om

het belang...


Leo Besouw

Kussen-gevecht (gedicht)


Een kussen-gevecht

beëindigt de twijfel:

houdt hij van mij

of is 't dat ik nog weifel,

slaat hij zijn armen

om me heen

of ziet hij geen been

in onze relatie,

is het de zoveelste

kruiswegstatie

op het pad van de liefde

en aantrekking of afstoting

die mijn hart al

zo vaak doorkliefde?


MeToo wat doet het ertoe

op de paden van het vlees

zonder of met zachte dwang

dat ik genees van mijn

branden in stilte

aan de randen

van mijn bestaaan,

wat kan ik aan,

waarin geloven,

afwachten of springen

over kloven van onbekend

behagen, of komt dat

alleen door ervaring

met de jaren?


Leo Besouw

De wereld slaat door (gedicht)


Vuur en woede

maken mij te moede,

eindeloos gereutel

wie waar zijn keutel

heeft gelaten,

in het huis

of op de straten:

marteling van Twitter-nep

de koning gaat reeds op een step

en laat zijn vliegtuig achter

in de voorgaande eeuw,

ik geeuw me te pletter:

kan het wat netter

roepen de netten van geest:

het is nog geen tijd voor het beest

dat alles zal ontwarren:

het is nu slechts wat sarren.


De ontknoping komt later

als er wat meer water

langs het beeld is gespoeld,

waarvoor het land

-ooit- was bedoeld!


Leo Besouw

Hemelpoort (gedicht)


Wie wordt aan de hemelpoort

vergevingsgezind berecht,

hij die goed was èn slecht,

die shit-countries ontzegde

het recht om aan te kloppen

bij zijn land, die hand

en tand gebruikte

om zijn eigen land

als een stabiele genius

te zetten naar zijn hand,

en zijn plaats als eerste

misschien liet sneuvelen

in het zand van

woestijnige begeerte,

“de Knop” per ongeluk

door een kapotte chip

in het systeem vereerte

en met te grote spoed

ter hemelpoort arriveerde?


Leo Besouw

Bubbel-foon (gedicht)


Heb jij het nummer

van mijn bubbel-foon,

ik was in diepe droom,

verloor mijn kroon

op 't netwerk van mijn droom

en zag hem liggen, loom

op de bodem van de vijver.


Bij die vijver voerde ik de eenden

met schroom en karige korstjes tot

een graspol mij vloerde.


Ik verloor mijn evenwicht

en heel het koor

van vrienden en familie

verdween in het gore

water, ik wou bellen,

éen, éen, twee,

maar nee, het zat er

niet meer in,

ik moest terug

naar het begin,

en ging met hark en laarzen

het water in, maar wat er ook

van restte: slechts bubbels

om mijn pech te pesten:

nu zat ik voorgoed in de nesten...


Leo Besouw

Stil is (gedcht)


Stil is

mijn wil,

ik gil

niet langer

als een verdoolde

zanger,

maar leg mijn stem

aan banden, op de rem,

en langs de randen

van krakeel bedek ik

mijn keel met het

fluweel van wijze

overdachte woorden

die nimmer scoorden

op het groot toneel.


Welk lot mijn deel

zal zijn laat ik vrij

aan wie ik deel

mijn geheim van wie

wij werkelijk zijn...


Leo Besouw

Wie plat (gedicht)


Wie plat op z'n bek gaat:

die zich ongeoefend

op glad ijs begeeft;

die zijn ogen sluit

voor onwelgevallig nieuws;

die de gladheid

van de tong niet bemerkt;

die zich niet vergewist

van de valkuilen op zijn weg;

die zijn hoofd te ver

in de wolken steekt;

die zijn vriend in een

handomdraai als vijand ziet;

die overloopt van eigenwaan

maar anderen niet ziet staan

tenzij ze hem bevallen:

hij zal uitglijden

en -ten langen leste-

plat op zijn bek vallen.


Leo Besouw

Heropstanding (gedicht)


Heropstanding door een hologram

is trending: het geeft je dood

een wending,

wat en wie je ook was,

de hologram-techniek

komt je van pas.


Zo is André Hazes

weer opgestaan,

Michael Jackson, Elvis

en Whitney Houston

gingen hem voor

in het koor van herrezen sterren,

Tupac en Ol' Dirty Bastard

kwamen ook weer terug van verre;

zelfs dode maanreizigers

maken misschien weer een kans,

wellicht samen met Roy Orbison

op een dans in zijn “Dreams”,

wie weet tot ziens …


Leo Besouw

Blog 672 Nog 5000 werst (gedicht)


Versie 20-12-2018

Blog 671 Plassen (gedicht)


Versie 17-12-2018

Blog 670 Fantoom (gedicht)


Versie 13-12-2018

Blog 669 Het gezicht (gedicht)


Versie 08-12-2018

Blog 668 De gele hesjes (gedicht)


Versie 05-12-2018

Blog 667 Wasdag (gedicht)


Versie 02-12-2018

Blog 666 Als ik groot ben (gedicht)


Versie 29-11-2018

Blog 665 Het land (gedicht)


Versie 25-11-2018

Blog 664 Varkensfluisteraar (gedicht)


Versie 22-11-2018

Blog 663 Bla (gedicht)


Versie 19-11-2018

Blog 662 De wereld (gedicht)


Versie 15-11-2018

Blog 661 Laat de waarheid (gedicht)


Versie 12-11-2018

Blog 660 Woede woelt (gedicht)


Versie 08-11-2018

Blog 659 Als ik (gedicht)


Versie 05-11-2018

Blog 658 Billen (gedicht)


Versie 01-11-2018

Blog 657 Wormstekig (gedicht)


Versie 28-10-2018

Blog 656 Staatshoofden (gedicht)


Versie 25-10-2018

Blog 655 Het blad (gedicht)


Versie 21-10-2018

Blog 654 Die eerste stap (gedicht)


Versie 18-10-2018

Blog 653 Flemen (gedicht)


Versie 14-10-2018

Blog 652 De hartenjager (boekbespreking)


Versie 11-10-2018

Blog 651 Ladder zat (gedicht)


Versie 07-10-2018

Blog 650 Je hebt (gedicht)


Versie 04-10-2018

Blog 649 Jantje lach (gedicht)


Versie 29-09-2018

Blog 648 Vraag me niet (gedicht)


Versie 24-09-2018

Blog 647 Aaibaar (gedicht)


Versie 20-09-2018

Blog 646 Hoeveel Keer (gedicht)


Versie 15-09-2018

Blog 645 Geesten (gedicht)


Versie 10-09-2018

Blog 644 Een verhelderend profiel (gedicht)


Versie 06-09-2018

Blog 643 Was ik een vis (gedicht)


Versie 02-09-2018

Blog 642 Wat doet de poëet?


Versie 30-08-2018

Blog 641 Daal neder, engel (boekbespreking)


Versie 28-08-2018

Blog 640 Geluk is broos (gedicht)


Versie 24-08-2018

Blog 639 Vriendjespolitiek (gedicht)


Versie 21-08-2018

Blog 638 Er is geen val (gedicht)


Versie 17-08-2018

Blog 637 Zo serieus (gedicht)


Versie 13-08-2018

Blog 636 (Ver)Krachtmeting (gedicht)


Versie 08-08-2018

Blog 635 Twee schuinsmarcheerders (gedicht)


Versie 06-08-2018

Blog 634 Als ik een kip was (gedicht)


Versie 31-07-2018

Blog 633 Witwassen (gedicht)


Versie 25-07-2018

Blog 632 Geen wolkje (gedicht)


Versie 22-07-2018

Blog 631 Njet, is hij nou (gedicht)


Versie 18-07-2018

Blog 630 De Koningin (gedicht)


Versie 16-07-2018

Blog 629 De avonturen(gedicht)


Versie 13-07-2018

Blog 628 Dichter bij God (gedicht)


Versie 08-07-2018

Blog 627 Als ik (gedicht)


Versie 05-07-2018

Blog 626 T.-Rex (gedicht)


Versie 01-07-2018

Blog 625 Een krachtige leider (gedicht)


Versie 28-06-2018

Blog 624 Meten (gedicht)


Versie 24-06-2018

Blog 623 Woudreus (gedicht)


Versie 21-06-2018

Blog 622 De regels (gedicht)


Versie 17-06-2018

Blog 621 Tijdelijke waarheden (gedicht)


Versie 15-06-2018

Blog 620 Oude goden (gedicht)


Versie 11-06-2018

Blog 619 Rozen bloeien (gedicht)


Versie 07-06-2018

Blog 618 Alleen een domkop (gedicht)


Versie 03-06-2018

Blog 617 Schapenwolkjes (gedicht)


Versie 31-05-2018

Blog 616 Margrieten (gedicht)


Versie 27-05-2018

Blog 615 Lik (op stuk)  (gedicht)


Versie 24-05-2018

Blog 614 Er is een tijd... (gedicht)


Versie 21-05-2018

Blog 613 Aantallen (gedicht)


Versie 17-05-2018

Blog 612 Vrolijk (gedicht)


Versie 12-05-2018

Blog 611 Een bloem (gedicht)


Versie 10-05-2018

Blog 610  A president (gedicht)


Versie 07-05-2018

Blog 609 Doktersverklaring (gedicht)


Versie 03-05-2018

Blog 608  1001 Zandkastelen (gedicht)


Versie 30-04-2018

Blog 607 Wiens marga (gedicht)


Versie 27-04-2018

Blog 606 Dans! (gedicht)


Versie 23-04-2018

Blog 605 Spring (gedicht)


Versie 20-04-2018

Blog 604 Opa (gedicht)


Versie 17-04-2018

Blog 603 Het proces tegen Hitler (boekbespreking)


Versie 11-04-2018

Blog 602 Soms (gedicht)


Versie 09-04-2016

Blog 601 Varkenshaar (gedicht)


Versie 05-04-2018

Blog 600 Hemels Paleis (gedicht)


Versie 31-03-2018

Blog 599 Sleep, sleep, (gedicht)


Versie 29-03-2018

Blog 598 Zak (gedicht)


Versie 25-03-2018

Blog 597 Slof (gedicht)


Versie 22-03-2018

Blog 596 Ons bestaan (gedicht)


Versie 19-03-2018

Blog 595 Als de spechten (gedicht)


Versie 15-03-2018

Blog 594 Schep! (gedicht)


Versie 12-03-2018

Blog 593 Heen (gedicht)


Versie 08-03-2018

Blog 592 Pijnlijk (gedicht)


Versie 05-03 2018

Blog 591 Machten der duisternis (boekbespreking)


Versie 01-03-2018

Blog 590 Zwaan (gedicht)


Versie 25-02-2018

Blog 589 Wachtkamer-blues (gedicht)


Versie 22-02-2018

Blog 588 Op een scheve schaats (gedicht)


Versie 19-02-2018

Blog 587 Opgeruimd-codicil (gedicht)


Versie 15-02-2018

Blog 586 Jong en misleid (gedicht)


Versie 12-02-2018

De tijd walst (gedicht)


Versie 08-02-2018

Blog 584 Jaren 40 (gedicht)


Versie 05-02-2018

Blog 583 Doe normaal (gedicht)


Versie 01-02-2018

Blog 582 Verraad (gedicht)


Versie 28-01-2018

Blog 581 Kussen-gevecht (gedicht)


Versie 24-01-2018

Blog 580 De wereld slaat door (gedicht)


Versie 21-01-2018

Blog 579 Hemelpoort (gedicht)


Versie 18-01-2018

Blog 578 Bubbel-foon (gedicht)


Versie 15-01-2018

Blog 577 Stil is (gedicht)


Versie 11-01-2018

Blog 576 Wie plat (gedicht)


Versie 08-01-2018

Blog 575 Heropstanding (gedicht)


Versie 04-01-2018

Blog 574 In 2018 (gedicht)


Versie 02-01-2018

In 2018 (gedicht)


In 2018 verlos ons

van de populisten,

de narcisten,

de leugenaars,

de kwaadsprekers,

de huichelaars,

de oplichters,

de brandstichters,

de dieven,

de moordenaars,

de oorlogszuchtigen,

de geldwolven,

de gluiperds,

de wraakzuchtigen,

de veinzers,

de draken,

de monsters.


Maar wie zal ons verlossen,

wie heeft ze (zo) geschapen?


Leo Besouw


(N.a.l.v. “Het kwaad aankijken”

de Volkskrant 30-12-2017,

Sir Edmund pagina 79)














2017 Web blogs


2017 van Web (02-12-2019

 

Blog 573 Kind op schoot (gedicht)

 

Versie 28-12-2017

Kind op schoot (gedicht)

 

Kind op schoot:

het slaapt, nu is het klein,

maar “overmorgen” groot,

zijn ademhaling beweegt

zijn buikje: hij rust uit

in volledige overgave,

wat zal er gaan gebeuren

jaar in jaar uit?

 

Klein handje op jouw hand,

de andere op je pols;

zijn voetjes, waar

zullen ze treden

door gans 't land

en ver daarbuiten?

 

Zijn ogen gesloten,

maar dromend wellicht

over veilig spelen met de groten;

zijn oren wat zullen ze allemaal

gaan horen, zijn lippen:

wie zullen ze kussen,

wat zal zijn stem fluisteren

of roepen voor mogelijk vele oren?

 

Zo ademend, zo heel,

welk lot zal zijn zijn deel

van morgen en overmorgen,

lange jaren in 't verschiet;

hopen doen we op vreugde,

voorspoed, geluk, wie niet?

 

Leo Besouw

Blog 572 Engelen (gedicht)

 

Versie 23-12-2017

Engelen (gedicht)

 

Engelen en profeten

laten het met Kerst afweten:

een geelkuifkakatoe

tekent een wet:

 

Zalig de armen

want er zullen

meer kruimels

van de rijke tafels vallen;

 

Zalig zij die hongeren

naar geneeskundige zorg

want zij zullen

zonder verzekering

worden geholpen

door fantastische vrijwiligers;

 

Zalig de vredestichters,

want hun onvermoeibaar

streven zal oneindige inzet

vergen zowel in Betlehem

als Jeruzalem;

 

Zalig zij die zich

inzetten voor waarheid,

want het ongebreidelde nepnieuws

zal hen bezighouden

tot in lengte van dagen.

 

Leo Besouw

Blog 571 Onzin (gedicht)

 

Versie 20-12-2017

Onzin (gedicht)

 

Onzin kramen we uit,

vloeken doen we

op het Wekeromse Zand,

opinies laten we gelden

in het hele land, in de krant

en ook op TV, ook “sociale media”

doen mee, en zo belanden we

in een zee van meningen

en uitingen van emotie

en verzet, en wie niet oplet,

wordt knettergek van al die

wisselende en weersprekende

opinies die de linies

van 't gezonde verstand

trachten te overspoelen,

terwijl ze 't allemaal

goed lijken te bedoelen.

 

Maar mens, let op uw zaak

en blijf toch nuchter

in dit mooie land,

waar hopelijk begrip

en liefde alles netjes

uitkamt tot een draaglijke

maatschappij zonder

oorlog of andere razernij!

 

Leo Besouw

 

P.S. De bond tegen vloeken

organiseert een winterwandeling

over het Wekeromse Zand

op 28 december 2017,

(waarbij niét gevloekt mag worden!)

Pokerface (gedicht)

 

Ik zag een pokerface

waarachter het bees(t)

zijn angst verborg

dit keer te verliezen:

wat moet dat dan,

waar laat ik dan mijn biezen?

 

Zo gaat dat met de valse

schijn, die zekerheid verkoopt,

maar onverhoeds bezwijkt

in katzwijm en hangend

aan een bellekoord

zijn zekerheid dan eindelijk

voorgoed heeft gesmoord.

 

Is dit alles nu een parabel

of eerder een fabel

of een wensdroom van

een tegenstander, die

als geen ander denkt te weten

wat de onvermijdelijke

regels zijn, die snoodaards

achterlaten als bescheten?

 

Leo Besouw

Blog 569 Superstil (gedicht)

 

Versie 13-12-2017

Superstil (gedicht)

 

't Is superstil

en dat is aangenaam;

ik staar door 't raam,

zie sneeuwvlokken vallen

zo wit als eeuwen her,

een witte meeuw

die komt van ver,

een roodborst hipt

door het bewit struweel,

het lot van nu:

het is mijn deel

van het bestaan.

 

Ik leef, al is het stil,

en hoop op voortgaan

op 't besneeuwde pad,

straks laarzen aan,

wie doet me wat;

zo droom ik voort:

“home sweet home”,

zoals het ook al

eeuwen scoort...

 

Leo Besouw

Blog 568 Laat je (gedicht)

 

 

Versie 10-12-2017

Laat je (gedicht)

 

Laat je bladen vallen,

laat het vuurwerk knallen,

laat het jaar vergaan:

nu komt het op de toekomst aan!

 

Zijn je wortels diep genoeg,

is je ziel als land

waarin de ploeg

zijn voren trok

en wintervorst je klei

weer openbrak

voor weer een nieuwe lente?

 

Zijn je sappen nog

zo stevig dat je knoppen

straks weer hevig

ontspringen aan je bestaan,

laat het nieuwe licht

je straks weer opengaan?

 

Bouw een nieuwe stad:

de oude heeft 't gehad,

een nieuw plantsoen,

met bomen die alleen nog

van de toekomst dromen!

 

Leo Besouw

Blog 567 Sinterklaas viel (gedicht)

 

Versie 06-12-2017

Sinterklaas viel (gedicht)

 

Sinterklaas viel van het dak,

zijn paard trapte in de prak

die die zojuist gescheten had

in het moeras van leugens

waar Sint met geveinsde smart

zo graag een eind aan gemaakt had.

 

En zo geschiedde in die dagen

dat zijn vijanden in hinderlagen

van gebleekte leugens,

wat zij eens voorzagen

nu konden klagen:

geen kind o Sint

is nog blij met uw vleierij,

ga toch opzij voor al

uw veile zuchten,

hou op met leugens

en met kluchten,

vervang uw mijter

door de rode pet

en voel u eindelijk

op uw plaats gezet

in uw onverkwikkelijke sprookje.

 

Als 't niet waar is

sla ik u met een pookje

en pak ik de roe van uw knechtje

en doe uw boek echt toe.

 

Leo Besouw

Blog 566 Speculaties (gedicht)

 

Versie  03-12-2017

Speculaties (gedicht)

 

Ik geloof niet meer

in Sinterklaas en Zwarte Piet:

't zijn slechts speculaties

en meer is 't niet:

hij met zijn kromstaf:

is 't niet een verborgen zwaard

en die regenboogpieten

zijn ze wel mannelijk

of verborgen vrouw,

en al dragen ze een roe

of een zak, volgens mij

is 't niet pluis en zetten

ze ons een hak van list

en schone schijn.

 

Wie betaalt die zak,

volgens mij is 't het venijn

van die kapitalist

die beslist: belastingen

omlaag; maar in die

witte kraag zit een rups,

die plukt je kaal,

al is 't traag,

en laag bij de grond:

zo gaan nep-verhalen

al eeuwen de wereld rond...

 

Leo Besouw

Blog 565 Nieuwe receptuur (gedicht)

 

Versie 30-11-2017

Nieuwe receptuur (gedicht)

 

Nieuwe receptuur vanuit

het Forum-partijbestuur

moet onze beschaving redden

uit de netten van de elite:

niet kijken naar 't Oosten

of 't Westen, nee, wij

redden onszelf wel

uit de nesten

en maken pret

met onze hyper-intelligente

Baudet tot we

-door de werkelijkheid-

op ons nummer

worden gezet, of niet,

maar wie weet nou beter

dan onze held

hoeveel dagen er nog

voor ons zijn uitgeteld?

 

Framen en flemen

is onze urgentie,

wie dat durft

tegen te werpen

heeft geen potentie

of niet soms, of zeg ik

nu iets heel stoms,

en zie ik er met

dat vergiet op mijn hoofd

er wat meewarig uit

en lichtelijk verdoofd?

 

Leo Besouw

Blog 564 Uit de lucht (gedicht)

 

Versie 27-11-2017

Uit de lucht (gedicht)

 

Uit de lucht gegrepen,

op de mouw gespeld,

uit de duim gezogen,

had ik u dat niet verteld?

 

Digital Shadows

zette me aan

tot 't verspreiden van

nep-berichten naar de maan

en andere planeten door

middel van tools

van CloneZone:

geschikt voor valse smoels.

 

Dan werd ik ook nog

geholpen de The Fake News

Headline Generator,

to Get the latest fake NEWS

on my phone, en zie daar

mijn kloon voor trol en bot:

de hele wereld gaat

aan het rondpompen kapot.

 

Een welgemeend advies:

doe You Tube en Instagram

niet morgen, maar vandaag

nog voorgoed in de ban!

 

Leo Besouw

 

P.S. n.a.l.v. “Zo gemakkelijk...”

de Volkskrant 21-11-2017,

pagina 14.

Blog 563 Jij ook al? (gedicht)

 

Versie 23-11 2017

Jij ook al? (gedicht)

 

Jij ook al,

vroeg ik verwonderd,

jij ook al bedonderd

met leugens en valse

beloften; die schoften!

 

Ik kamde m'n haar

en staarde ontzet

naar m'n lotgenoot,

was hij liever dood

dan bedrogen en gebruikt?

 

Besmuikt vroeg ik

maar niet door,

want rood was mijn oor

van woede en teloor-

gang van wezenlijke

waarden waarin we

ooit, groen als gras,

hoopten te aarden...

 

Leo Besouw

Blog 562 Briesje (gedicht)

 

Versie 19-11-2017

Briesje (gedicht)

 

Een gestadig briesje

blaast over 't water

voor nu en ook later;

een enkele waterlelie

steekt zijn kopje

nog even erboven uit:

't is herfst en gele

bla'ren valen neer,

de zomer voorbij,

de storm komt weer

en winter zal ons

in de kladden grijpen

zonder genâ een aanval

op lange pijpen en jassen,

bevroren plassen zullen

hun lot willen delen

met verkouden en schorre kelen.

 

Maar keert ook weer

terug de warme zomer,

bedenkt de dromer,

wiens lijf voelt als de herfst,

zijn huid reeds geplooid

en gerimpeld, zijn haar

wellicht geverfd, zullen

de maanden me zijn gegeven

of ga ik net als de natuur,

eens geverfd door de tijd,

een keer onverhoeds door

naar onbekende eeuwigheid?

 

Leo Besouw

Blog 561 Bot (gedicht)

 

Versie 16-11-2017

Bot (gedicht)

 

Ik ben geen bot;

ik schrok me rot

over die vraag

al bleef het vaag

wat het verschil was

met een trol

die uit zijn hol

slechts fake-nieuws browt,

maar een bot,

is die alleen maar stout?

 

Zoeken dus op NOS

bij Ben Nimmo

en Henk van Es

en Rudy Bouma,

ook van zessen klaar

op dit thema, allegaar.

 

Nu: een bot zit in een net

en pleegt vermenigvuldiging,

zet na zet

van trol-berichten

op het internet,

als bot pleeg je juist

géén verzet

tegen leugens,

maar heb je pret

in het vermenigvuldigen

van nep en ik heb juist

een klere-hekel

aan kletsen uit mijn nek.

 

Conclusie: ik ben hier

waarachtig niet aan zet!

 

Leo Besouw

 

P.S. Zie NOS.nl ,

Nieuwsuur 07-11-17, 13:21

Blog 560 Grensoverschrijdend (gedicht)

 

Versie 13-11-2017

Grensoverschrijdend (gedicht)

 

Hoe klinkt die zuigzoen

in de oren,

laat de hoogste A

maar horen

van sopraan Luna:

in het Metropolitan,

na de hoogste C

laat zij zien en horen

“wat ze in huis heeft”

voor bovenmatig gulzige

oren die grensoverschrijdend

willen genieten en horen...

 

Leo Besouw

 

P.S. Zie nrc.next 09-11,

pagina 2.

Blog 559 Schiegen (gedicht)

 

Versie 09-11-2017

Schiegen (gedicht)

 

Schiegen, schag, geschogen,

liegen, lag, gelogen

belasting verlagen,

niet verhogen

het had van hem

gemogen.

 

Beloven is mogen

zo leek hij te betogen,

de media die logen

er volgens hem op los

nu is het volk de klos.

 

Waar blijven nu

de dromen

waarvoor velen waren

gekomen naar deze

proleet die zo graag

uit kiezers handen eet?

 

Leo Besouw

Blog 558 Trekduiven (gedicht)

 

Versie 07-11-2017

Trekduiven (gedicht)

 

Als miljoenen trekduiven

ons (weer) overvliegen

hoeft Trump niet meer

te liegen,

kan Putin met pensioen,

mag Rutte het nòg

een keer overdoen.

 

Alle bloemen springen

dan in de winter open,

niemand die nog

bezopen taal uitslaat,

de wolharige mammoet

wordt onze toeverlaat

en allen tellen we

in wijsheid onze knopen!

 

Leo Besouw

 

P.S. Zie (evt.) Wikipedia

Blog 557 Geluidloos (gedicht)

 

Versie 03-11-2017

Geluidloos (gedicht)

 

Geluidloos gleed de kist

in het donker graf,

het leven was af

zo bepaalde het lot,

kommer en kwel

waren een hel.

 

Maar nu is 't gedaan,

een eind aan vermaan

en zuchten, niets meer

te duchten, al wat was

is gedaan en voorbij.

 

Nog één keer te gaan

langs het gapende gat

en ver weg en dichtbij

een voorlaatste traan:

het leven voltooid

en voorgoed ontdaan.

 

Leo Besouw

Blog 556 Afvalbak (gedicht)

 

Versie 30-10-2017

Afvalbak (gedicht)

 

Afvalbak als huisgenoot:

ik heb er een broertje

aan dood;

woon je alleen of bij elkaar

je bent de sigaar door

't verplichtende scheiden

van kaaskorsten, kauwgom,

koffiedik en papier,

ijzerwaren, lange haren,

kartonnen en plastic,

potgrond en misbaksels,

het lijkt meer een slapstick,

en maar lopen en bukken

naar deksels van

allerlei kleuren,

niet zeuren maar doen:

't is oranje of zwart

of 't is bruin dan wel groen.

 

Dit alles tot slechting

der afvalberg in keurige

hopen, helpt dat nou

echt of lijkt 't bezopen?

 

Al deze actie vermindert

een fractie van 't

onomstotelijk leed

dat hier in ons Nederland

afval(scheiding) heet...

 

Leo Besouw

Blog 555 Alles zweeft weg (gedicht)

 

Versie 26-10-2017

Alles zweeft weg (gedicht)

 

Alles zweeft weg

op den duur,

uur na uur

nadert je einde,

je houdt je vast

aan je boekenkast

en aan lectuur

en krant bij de hand,

maar toch komt de nacht

waarop je niet wacht

en waarop niet jij

maar het lot besluit:

het is uit met je kruid,

het wast niet meer,

gedaan met het zoeken

naar eer en houvast,

nu komt de kast

van zes planken eraan,

die tot slot jou bekruipt

in het licht van de maan:

niemand zal je ooit nog

zien staan, alleen het licht

van jouw vergaan bedekt

de waan van de dag.

 

Leo Besouw

Blog 554 Wij zijn stekjes (gedicht)

 

Versie 23-10-2017

Wij zijn stekjes (gedicht)

 

Wij zijn stekjes van God,

maar de duivel lacht zich

somtijds kapot

zou je denken: al het mooie

opgebouwd wordt soms ongenadig

weggedouwd in vernietigingsdrang

door bommen en granaten tot pulver,

en gelaten zien wij de foto's aan:

een droom van vrede en goodwill

naar de maan.

 

Het “juiste” geloof en

de “juiste” macht

eisen hun recht op

en maken korte metten

met andermans zetten

en verklonteren 's Heren wil

tot een duivelse pil

in de ogen van die geloven:

al het goede komt

van boven, en van ons

gelijk laten wij ons niet

beroven nu en in

der eeuwigheid...

 

Leo Besouw

Blog 553 Houdt opa (gedicht)

 

Versie 19-10-2017

Houdt opa (gedicht)

 

Houdt opa in bedwang:

hij wil weer op de fiets

met stang en al drinkt

hij niet: het is niet helder

zoals hij het ziet:

't is met hem zoals

met Nero: hij kan niet

tegen zero, en al heeft

hij torens in vastgoed,

't is niet zoals 't moet

met hem: zijn rem

is zoek, dus hou hem

in bedwang zo lang

en goed als 't maar kan...

 

Leo Besouw

Blog 552 En toen (gedicht)

 

Versie 16-10-2017

En toen (gedicht)

 

En toen lichtte

hij de boel op,

en toen loog hij

voor de zevende keer,

en toen kraaide

de haan,

en toen poetste ik

de plaat

en verloor mijn geloof

in hem.

 

Leo Besouw

Blog 551 Hartverzakking (gedicht)

 

Versie 12-10 2017

Hartverzakking (gedicht)

 

Ik kreeg een hartverzakking

toen ik las dat … ,

maar dat kon dus niet

en is fysiek een

waarheid als een biet.

 

Maar wie kan nu voor mij

zorgen dat de stresshormonen

mij niet worgen

door de angst

voor het verdwijnen

van de mensheid

op onze planeet,

wie weet een recept

dat ons redt van

een alomvattend vergaan

door thermonucleaire waan

wat met ongekende flitsen

een eind maakt

aan al de menselijke twisten,

maar tevens een eind

aan 't menselijk bestaan?

 

Leo Besouw

Blog 550 Bullshit (gedicht)

 

Versie 08-10-2017

Bullshit (gedicht)

 

Bullshit als ik weet

wat in zijn kop zit:

de prijs van een half

miljoen doden zonder

schoen of kleed en

voetstoots neergeknald;

dan drukt ie 'm

zonder moeite op afstand

in en weg x levens.

 

Lands eigen lood slaat

even hard dood,

maar telt lijkt 't

stukken lichter

dan een dichter

ook maar kan bevroeden...

 

Leo Besouw

 

Blog 549 Het leven is (gedicht)

 

Versie 05-10-2017

Het leven is (gedicht)

 

Het leven is

een dubbeltje

op z'n kant:

wie weet van

de hoed en de rand,

weet ook dat verstand

te vaak wordt overvleugeld

door gemoed,

wat er dan

-kennelijk- meer

toe doet en agressie

en angst aanzet

tot daden die eerder

het beest in de mens

lieten ontaarden...

 

Leo Besouw

Blog 548 Slakken, vlooien, vliegen (gedicht)

 

Versie 01-10-2017

Slakken, vlooien, vliegen (gedicht)

 

Slakken, vlooien, vliegen,

vermenigvuldigen

willen ze allemaal,

eieren, zaden, spermatozoïden,

ze zoeken verhaal

en schieten wortel,

de wereld blijft niet kaal,

wortelen zullen ze

om te overleven

en voortgang te geven

aan het onnoemlijk

krioelen, wat overleven zal,

wat vroegtijdig zal

snoeien of raspen

het anderwezens bestaan;

het prikken en priemen

zal eindeloos doorgaan

tot een vuurbol verhit

het einde van al die

welluidende en

kortstondige shit,

of niet?

 

Leo Besouw

Blog 547 Leven in het lied (boekbespreking)

 

Versie 28-09-2017

Leven in het lied (boekbespreking)

 

Ik las (en luisterde) “Leven in het lied” van Mylou Frencken (Luitingh-Sijthof, 2017, 384 blz., + CD). Het is een zoektocht in gesprekken van Mylou met schrijvers ( meestal tevens de zangers) van (de) liedteksten, over “kleinkunst” tot aan liedteksten in musicals.

 

Ze begint met de vragen: weet je wel wat je schrijft, waarom, en waar komt het vandaan? Ze concludeert dat het “iets magisch is” en opent met haar eigen gedicht (en muziek) “Wegwaaien”.

 

Dan volgt een inleiding dor Jacques Klöters, met de stelling: “Eerst was er het lied” (Pag. 13-18). Daar komt de link met gedichten, ook van vroeger, en de opkomst van (meer) betaalbare muziekinstrumenten en liedjes, van de muziek-industrie, het theater en de zich ontwikkelende media  beknopt aan de orde.

 

Vervolgens heet hoofdbestanddeel: verslag van de gesprekken met 24 tekstschrijvers/ -zangers, van Paul van Vliet tot Laurens Joensen, aan de hand van telkens één gedicht-lied van hen en hun opvattingen over kleinkunst en “leven in het lied” en het ontstaan en de motivaties.

 

Aan het eind korte “Biografieën” van de geïnterviewden (Van Niek Barendsen tot Yentl en de Boer, pag. 374-380). Tot slot de “Credits muziek”: 21 liedjes op de ingevoegde CD.

 

Wat deed het boek en de CD me nu? Ik concludeerde, voelde,  “een monument voor het leven en de dood, voor het vers en het lied, voor de geschiedenis en de toekomst van de “kleinkunst”. In het bijzonder de persoonlijke geschiedenis van Milou, het veel te vroege verlies van haar man Bert, en de bijzondere manier waarop haar lied “Wegwaaien” ontstond en hiermee verbonden werd, wijst onontkoombaar naar de essenties van ons bestaan. Liefde, leven en verlies, en alles wat daarin een rol speelt krijgt in het gedicht en het lied een meer dan betekenisvolle rol.

 

Een aanrader voor de liefhebbers en allen die zich realiseren: geniet van het goede zo lang en als het kan, en mogelijk: “express yourself” op een gevoelvolle en kunstige manier!

 

Leo Besouw

Blog 546 Wie een paraplu heeft (gedicht)

 

Versie 25-09-2017

Wie een paraplu heeft (gedicht)

 

Wie een paraplu heeft

hoeft niet te zwemmen

in zijn eigen stront,

die bedenkt slechts

wat de ander overkomt

als hij zijn zaakje

laat knallen over

de andere gek zijn kop,

tegen zijn bommen

kan niemand op.

 

Zo lijken leiders

heden ten dage

zich te laten schragen

door de atoom-paraplu:

van de regen in de drop,

hun kop denkt:

kom maar op,

het drekkig sop

is alleen voor

jouw stomme kop,

ik kom er zelf wèl

bovenop, mijn paraplu

is op en top, maar

onderzoek van eigen kop

blijft in grijzig' mist

een topper-de-flop

en kost wellicht

miljoenen onschuldigen

hun kop...

 

Leo Besouw

Blog 545 Een schipper (gedicht)

 

Versie 21-09-2017

Een schipper (gedicht)

 

Een schipper aan het roer

totdat hij niet meer kan,

zware wolken aan de lucht,

maar geen gezwam;

wel woorden die verbinden

in de storm voor

vijanden en vrinden,

voeten geworteld

in stavast, zonder zwenking

naar valse ballast,

grip op het roer

tot het laatst, totdat

ten leste, zelfs hij

de adem uitblaast

en alleen beklijft

hoe hij was, het

lichaam dan verstijfd

in forse eeuwigheid.

 

Leo Besouw

Blog 544 Hoe gaat het? (gedicht)

 

Versie 18-09-2017

Hoe gaat het? (gedicht)

 

Hoe gaat het met

je koeien, je varkens, je vee,

met je vrouw, je kinderen,

kleinkinderen: zijn ze tevree,

hebben ze geen zorgen

voor morgen of vandaag,

genoeg energie en elan

om te doen wat (nog) kan,

of stormt Irma nog na,

ligt de boel in puin

en weten ze zich geen raad?

 

Hopen dan maar op

vrijgevigheid en hulp

van wie niet uit zijn schulp

hoefde bij het geweld

en niet is uitgeteld

bij de pech-hebbers,

misschien door dominee,

pastoor of pers aangemeld

van ver over zee...

 

Leo Besouw

Blog 543 Theo-loog (gedicht)

 

Versie 14-09-2017

Theo-loog (gedicht)

 

Een theoloog,

die liegt toch niet,

is zijn waarheid

een vergiet van Boven

naar beneden,

dan is iedereen tevreden,

maar als hij beweert:

“het spreken over Boven

komt van beneden”,

wat is dan de reden

dat hij verheven

woorden spreekt

op de katheder

van het geloof,

wie is er doof

voor zo'n bewering,

of wie wil luisteren

naar zijn bezwering

van menselijk gefrummel

met een boodschap

van zover verheven?

 

Leo Besouw

 

P.S. Ter nagedachtenis

aan Harry Kuitert 1924-2017,

NRC 17-09, pag. 9

Blog 542 Naaktslakken (gedicht)

 

Versie 11-09-2017

Naaktslakken (gedicht)

 

Naaktslakken: ze vreten

alles op; ik splijt ze

– herhaaldelijk – de onzichtbare kop,

toch komen ze – gelijk onkruid –

telkens weer op.

 

Wie heeft dat geslacht

toch bedacht, of is het

als waarheid en leugen:

het kwade wil nooit deugen,

maar wortelt en zaait

zijn geslacht even volop

als het goede, het is een geheim

dat God uitbroedde,

gelijk de appel in het paradijs:

de mens bleek niet wijs

genoeg en God sloeg met

het kwaad terug wie

niet luisterde naar Zijn gebod.

 

Zou het zo zijn en nou

eenmaal niet anders wezen

voor allen die dit lezen?

 

Leo Besouw

Blog 541 De bijl (gedicht)

 

Versie 07-09-2017

De bijl (gedicht)

 

De bijl aan de wortel,

de zaag in de stam,

dat komt er nou van

als je groot wordt

met een lange stam:

door de mens wordt

je omgebracht, vermaakt

tot palen die de grootte

van een stad kunnen halen,

of je wordt vermaakt tot bidstoel

of bankstel, je zijtakken

verbrand in de hel der

stadsverwarming of vermalen

als snippers in een ander bestel.

 

Ja, boom, als jij er niet was,

dan wisten we niet  hoe

we ooit onze mijnen stutten,

of hoe Amsterdam werd gebouwd

zonder weg te zakken

in 't veen, dan bleven we

wrakken in kleien hutjes

bedekt met wat gras,

dan wisten we niet

wat ontwikkeling was

en leefden we nog

steeds – zonder molens -

in een zompig moeras...

 

Leo Besouw

Blog 540 Hoe oud?

(gedicht)

 

Versie 04-09-2017

Hoe oud? (gedicht)

 

Hoe oud worden onze kaken,

hoeveel jaren kunnen ze raken

voor we onze waffel

zullen houden en

ophouden met dreigen:

“we zullen jullie krijgen”?

 

En als 't misgaat

op 't slot, staan

jullie dan op het schavot

der geschiedenis dat beveelt

wie de grootste leugenaar is

en derhalve moet vallen

met supersonische knallen

en toe zal voegen

't gruwelijk lot wie

niet wilde geloven

in enig gebod...?

 

Leo Besouw

Blog 539 Het geluid (gedicht)

 

Versie 31-08-2017

Het geluid (gedicht)

 

Het geluid van

vallende eikels

herbergt in zich

de ecologische herfst

en winter, en hoe

Jan Splinter daar door

komt is ongewis,

als de strijd tussen

vuur en water,

tussen links en rechts,

tussen leven en dood,

tussen keuzes verkeerd

begroot of de leiding

van een zeer grote Malloot,

denk ik...

 

Leo Besouw

Blog 538 De letterbak (gedicht)

 

Versie 28-08-2017

De letterbak (gedicht)

 

Met de letterbak

hebben we het

nu wel gehad;

het drukwerk

kan aan de kant,

we leven nu

in digi-land.

 

Van telefoon

tot tablet

van computer

tot -nerd,

de nullen en enen

nemen ons

bij de benen

en leiden ons

misschien wel

naar 't ravijn,

want als de stroom

uitvalt waar zullen we

dan wel of niet zijn?

 

Leo Besouw

Blog 537 Als ze hun kopjes (gedicht)

 

Versie 24-08-2017

Als ze hun kopjes (gedicht)

 

Als ze hun kopjes

laten hangen is het gedaan,

het feest voorbij

of 't gat dichtgegaan,

hun fleur en kleur

geworden flets,

hun stevig' rug

niet meer gerecht,

het is voorbij

't jolig leven,

misschien ook 't lijden

aan onvolkomenheden,

aan ziekte of tekort:

eerst buigt de bloem,

dan gaat hij op de stort

en schuifelen vermoeide voeten

langs resten die niet meer

hoeven boeten,

of kunnen hopen,

tenzij zij door 't hiernamaals

het aardse lot ontlopen...

 

Leo Besouw

Blog 536 Hoofdluis (gedicht)

 

Versie 21-08-2017

Hoofdluis (gedicht)

 

Hoofdluis en schaamhaar

doen het niet

in het openbaar:

het wroeten en kroelen

verbergt zich achter

vriend'lijke smoelen.

 

De waarheid komt

moeilijk aan 't licht,

schaamte is onvermijdelijk

gesticht en bedekt

het on-fatsoen:

slaat men aan het kammen

dan moet je 't

tien keer overdoen.

 

Of je gebruikt sterk water

om de fatsoensleugen

te laten bloeien

en de oude koeien

van eer en heldendom

opnieuw te zien groeien

in oost of west,

in noord of zuid,

opgepoetste eer lijkt

altijd 't besluit...

 

Leo Besouw

Blog 535 Hier ben ik (boekbespreking)

 

Versie 15-08-2017

Hier ben ik (boekbespreking)

 

Ik las “Hier ben ik” van Jonathan Safran Foer ( Ambo/Anthos, Amesterdam, 2016, 637 pagina's).

 

De roman vervat (een deel van) de maalstroom van het leven: in een Joods gezin in Washington D.C. vinden vele verwikkelingen plaats: de kinderen Benjy, Max en Sam beleven het uiteenvallende huwelijk van Jacob en Julia.

 

Door een van de kinderen en hun moeder ontdekte verzwegen telefoon, komt een affaire van Jacob aan het licht, waarin geile berichten het beginpunt vormen van een geleidelijke afbraak van het huwelijk.

 

Daarnaast vormt één papiertje met onbetamelijke praat van zoon Sam aanleiding tot conflicten omtrent geloofwaardigheid en vertrouwen. Dit alles in het geheel van Joodse tradities, geloof en lotsbestemming. De bar mitswa van Sam gaat uiteindelijk toch door, maar ook min of meer bezwaard door een aardbeving en militair geweld in en rond Israël.

 

Grootvader Irv en grootmoeder Deborah en overgrootvader Isaac spelen in de Washingtonse omgeving een bijrol, evenals de broer van Jacob die wél in Israël gaat meevechten. De huishond Argus speelt de belangrijkste bijrol, zeker aan het eind.

 

Kortom een familiegeschiedenis in hedendaags Washington, in de Joodse sferen, met uitlopers naar de recente geschiedenis van Israël, verpakt in een aardbevingsfictie, die militaire strijd faciliteert. Op enkele plaatsen gegrondvest op de woorden van Abraham die tegen God op diens vraag geantwoord zou hebben: “Hier ben ik”, vandaar de titel.

 

Het boek leest vlot, maar toch is de pil van 637 bladzijden een wat lang te verteren verhaal. Het verscheiden van Argus, aan het eind van het boek verheldert m.i. de bedoeling en strekking van het geheel: “We leven in deze wereld” (pag. 633), en daar moeten we het mee doen. Een zoeken naar levenslessen, waarvan de points soms dubbele betekenissen omvatten in bijvoorbeeld hoofdstuk VII, De bijbel.

 

Leo Besouw

Blog 534 De zucht (gedicht)

 

Versie 12-08-2017

De zucht (gedicht)

 

De zucht van de Leider

is geen klucht:

het is raketporno,

dat zie je zo:

de trots van de natie

is een plaatsie

op het wereldtoneel

ieder krijgt – op z'n tijd –

een deel van het geheel

van raketten met stijve koppen

die een vermeende vijand

moeten kloppen.

 

Voor zachte krachten

is geen plaats,

flauw geklets

gezien als melaats,

nee, harde woorden

die als raketpunten

het vlies des vijands

zouden doorboren

beloven het heftigst orgasme,

gezien zonder enig sarcasme...

 

Leo Besouw

 

(Met dank aan de Volkskrant,

12-08, Zaterdag, pag.13)

Blog 533 Wat gaat er om? (gedicht)

 

Versie 09-08-2017

Wat gaat er om?

 

Wat gaat er om

in de kern van de koppen

van Donald en van Kim:

wie krijgt zijn zin

als Grote Leider

van de mensheid

of een stukje kleiner,

wie is Lakei voor wie,

wie krijgt de ander

op de knie,

hoe groot zijn die Koppen

of hoe klein de noppen

onder hun schoen,

wie moet voor wie onderdoen?

 

Is het de leugen

die regeert en angst,

wie is voor wie het bangst,

of is het machtsvertoon:

simpel wie trekt

het langste lootje

en laat de wereld

achter in een zootje?

 

Leo Besouw

Blog 532 Die vlieger (gedicht)

 

Versie 07-08-2017

Die vlieger (gedicht)

 

Die vlieger gaat niet op,

zonder touw wordt het een strop:

houdt hem in de wind

als een kind zo blij,

zonder touw sneuvelt hij

bij de eerste opsteek in de lucht.

 

Volwassenen die weten

dit wordt een slechte klucht,

al staat de wind nou nog zo sterk,

die vlieger klimt niet in het zwerk

maar stort – helaas –

zeer spoedig neer;

nog een geluk als het

het kind niet doet

een beetje (heel erg) zeer...

 

Leo Besouw

Blog 531 Er gebeurt meer (gedicht)

 

Versie 04-08-2017

Er gebeurt meer (gedicht)

 

Er gebeurt meer

dan er verteld kan worden,

al zijn er horden journalisten,

met of zonder listen,

of schrijvers die het niet

kunnen laten hun pen

te steken in eigen

of andermans zaken,

of dichters die als stichters

van geroerd gemoed

hun best doen met het zuur

en zoet van het zompig leven:

niemand weet van 't zekere zeven,

van wat denderend maakt

ons lot, alleen een god

weet van 't slot.

 

De rest die stuntelt maar

zolang het haar is gegund,

totdat zij plaatsen

hun allerlaatste punt.

 

Leo Besouw

Blog 530 Dichter (gedicht)

 

Versie 31-07-2017

Dichter (gedicht)

 

Dichter dicht

doorgaans door

totdat de deksel

van het brein

toe moet vanwege

de ondoordringbare

dramatische opstand

van de tijd,

die elke deksel

dichtdoet mettertijd...

 

Leo Besouw

Blog 529 De ziekte(gedicht)

 

Versie 29-07-2017

De ziekte (gedicht)

 

De ziekte van Pfeijffer:

zie toch hoe ijffer

hij dicht, ik zwicht

voor zijn Idyllen;

laat de wereld gillen,

maar wel gericht

op diepten die ons

wezen aangaan:

geen gevlucht naar maan

of andere planeten,

neen, het kapitaal heeft ons

al te veel bescheten,

muren die ons verzuren,

wortels rukken

heel ons erfgoed

aan stukken.

 

In Duizend en enige gedichten

die ons opnieuw willen stichten

vinden we het zaad waarvan we

niet meer wisten: alleen

zij overwinnen de listen

van het onkruid, waaraan

velen hun tijd verkwisten

tot de tand des tijds

blootlegt wat sommigen

al eerder wisten...

 

Leo Besouw

Blog 528 Vlinderen (gedicht)

 

Versie 22-07-2017

Vlinderen (gedicht)

 

Twee bruine vlinders

vlinderen hoog in de lucht,

tegen de blauwe hemel

vieren zij hun zucht

naar zomerse waarden

en paren zonder klucht

maar naar hun aard

in de lucht van

het zomerse staren

van die aardse mens

die verzucht: was ik maar

zo vrij in de hoogte:

de liefde is ijl

als de lucht, voor je 't weet

is er een eind aan

't liefdevol gezucht...

 

Leo Besouw

Blog 527 Watermeloenen (gedicht)

 

Versie 17-07-2017

Watermeloenen (gedicht)

 

Watermeloenen: ik krijg ze

niet uit mijn hoofd,

groot en groen zijn ze,

mijn brein verdoofd

door de aanblik in een

boodschappenkar en

al ben ik geen nar,

wat doe ik/ zij ermee,

groen en rond en rood

van binnen, bruine pitten,

hoe kun je 't verzinnen:

het mes erin en duivels

rode plakken betasten

de tong en monden smakken

van de waterige vrucht,

maar drie tegelijk

in één wagentje:

is dat nou echt geen klucht?

 

Leo Besouw

Blog 526 Bestaan er wonderen? (gedicht)

 

Versie 14-07-2017

Bestaan er wonderen? (gedicht)

 

Bestaan er wonderen,

het zou me verbazen,

maar je weet het nooit,

misschien lees ik ooit:

“sijkwijf valt mee”

“leugenaar heeft spijt”

“dief geeft buit terug”

“oplichter bekeerd”.

 

Ik hoop dat het waar is,

en bedenk wat gunst is

van mensen of goden

die niet langer doden

de wortels van liefde

of zelfs van goede wil;

ik hoop op een pil

of minstens een wonder

zodat er een eind komt

aan heilloos gedonder

van verkeerde demonen:

een begin van mijn dromen...

 

Leo Besouw

Blog 525 Sprakeloos (boekbespreking)

 

Versie 10-07-2017

Sprakeloos (boekbespreking)

 

“Sprakeloos”, het boek van Tom Lanoye (Prometheus, Amsterdam, 2009/2017, 360 bladzijden) voerde me mee in de geschiedenis van het gezin waarin hij opgroeide, in het Belgische Sint-Niklaas, van de jaren '70 – '80 tot het verscheiden van zijn ouders in het begin van de huidige eeuw.

 

Het is een roman, maar ook een familiegeschiedenis, zich uitstrekkend van grootouders vanuit de Eerste Wereldoorlog, via de ouders in de Tweede Wereldoorlog, naar de kinderen ervan in de huidige tijd, inclusief de geschiedenis van de coming out als homo in de na-oorlogse tijd van de schrijver zelf, en de worsteling van zijn moeder met het plotselinge verlies van een te jonge zoon.

 

De motivatie tot dit boek lijkt me de gedrevenheid om nog vast te leggen van wat was, en vooral de geschiedenis van zijn moeder, die aan het eind van haar leven getroffen wordt door beroertes die haar uiteindelijk geheel sprakeloos maken.

 

De zorg voor zijn moeder (en vader) wordt fijnzinnig en eerlijk beschreven. De worsteling met aftakeling en verlies van vermogens wordt indringend weergegeven met hier en daar een herinnering en teruggrijpen in de geschiedenis.

 

Het is een vlot te lezen boek, al duurt het op gang komen van de verwachte geschiedenis wat lang: ongeveer bij pagina 190 kreeg ik het gevoel: het komt nu echt in beweging. Het is ook een worsteling van de schrijver zelf, zo blijkt. Daarna volgt het verhaal over aftakeling snel, en de ijdele hoop tussendoor op herstel. Als voorbeeld, na de eerste beroerte, de tocht in de auto, met de tas voor de ogen van zijn moeder, een tweede terugkeer (toen de vader nog leefde) mislukt met tragische afloop.

 

Het is de weg van alle vlees, maar de expressieve Lanoye legt het als het ware genadeloos op het ooit zo trotse hakblok van zijn ouders' slagerij, wars van ieder minimalisme.

 

Afscheid neemt hij in het laatste deel “ik” (pagina 346-360), nadat “hij” (pagina 12-71) en “zij” (pagina 74-343) zijn gepasseerd. Allemaal zijn we passanten, uiteindelijk sprakeloos, en leven we mogelijk voort door de monden van verder levenden. Een kleine troost, een goed boek!

 

Leo Besouw

Blog 524 Fopspeen (gedicht)

 

Versie 07-07-2017

Fopspeen (gedicht)

 

De hele wereld

aan de fopspeen:

waar moet dat heen,

knippen en plakken,

je zet iedereen te kakken,

fotoshoppen en je

misbruikt alle koppen,

waarheid delen

wordt misschien

leugens stelen.

 

De moraal van dit verhaal:

ga op de tast van

je geweten,

en vertrouw (misschien)

slechts die ogen

die je niet al eerder

eens hebben bedrogen.

 

Leo Besouw

Blog 523 Liefhebben (gedicht)

 

Versie 04-07-2017

Liefhebben (gedicht)

 

Liefhebben is beter

dan lullen en smeren,

mensen naar de mond praten

en slechts je portemonnee eren.

 

Liefhebben doe je op de tast

van de stem van je hart;

smeren en lullen is

minder dan een kwart

van je menselijke potentie.

 

Schiet niet uit de heup,

maar met de pijlen

van je hart en tart

de wereld met die intentie!

 

Leo Besouw

Blog 522 Krekelgezang (gedicht)

 

Versie 01-07-2017

Krekelgezang (gedicht)

 

Krekelgezang:

je wordt er vrolijk van,

de olijfbomen

laten je dromen

van een wereld zonder zorgen,

van vandaag, niet morgen,

van zonovergoten struweel,

niets is teveel

gevraagd aan de goden:

slechts blije levenden,

geen doden door rampspoed,

slechts voortgaan

in 't verlost gemoed

dat doet een mens goed

op een Grieks eiland

of waar dan ook

waar de krekel

het fantastisch doet...

 

Leo Besouw

Blog 521 Zee (gedicht)

 

Versie 26-06-2017

Zee (gedicht)

 

Wordt de zee niet moe

van al dat klotsen

tegen de rotsen,

tegen het gesteente,

aarde's gebeente?

 

Wordt de wind niet moe

van de zee, die maar

wil golven, wordt het zand

van het land niet moe

van het rollende water?

 

Worden de wolken niet moe

van de wind die ze

voortjaagt, wordt de zon

niet moe om telkens

weer te schijnen

op die elementen?

 

Worden de nachten niet moe

om telkens hun plaats

af te staan aan de dagen?

 

Worden we zelf niet moe

om al dit telkens weer

te beleven en gade te slaan,

om telkens weer

te wortelen in een nieuwe dag?

 

Leo Besouw

Blog 520 Het geheim (gedicht)

 

Versie 14-06-2017

Het geheim (gedicht)

 

Het geheim van de pijpen

is dat ze ten hemel reiken:

ze schreien al het verdriet,

maar bulderen ook

van de hoop die je niet ziet:

het orgel in de kerk

doet zijn werk

door hand en voet

van de mens,

maar verlangt te gaan

over de grens van

wat niet is te bevatten:

dood en nieuw leven,

weggaan en -geven,

voltooid verleden tijd

en groeiend heden,

dood of hoop

en de oproep

te geven

al wat er in je is

met verlangen naar

nieuw leven.

 

Leo Besouw

Blog 519 Vlieg (gedicht)

 

Versie 09-06-2017

Vlieg (gedicht)

 

Vlieg arm,

vlieg been

waar ga je heen?

 

Je bent in trance

en danst

in ongeloof'lijk licht,

je gewicht telt niet,

het is fluïde

wat ik zie.

 

Je partner

grijpt je aan

en laat je gaan

in 't lichtst gewicht,

totdat de betovering

volledig uitgelicht

is opgelost en je gezicht

verzaligd zwicht

aan 't eind van

't “muzikaal gedicht”.

 

Leo Besouw

 

(In dank aan

Agnès Letestu,

Mezzo, 08-06)

Blog 518 Klein geluk (gedicht)

 

Versie 04-06-2017

Klein geluk (gedicht)

 

Een klein geluk

ontstaat wanneer je stil

ziet naar een orchidee

en denkt “jeminee” ze

steekt haar tong uit

naar deez' dwaas;

terstond speelt in het oog

de achterliggende viool,

die baas met heftig blauw

en priemend hart

wat d'ogen tart.

 

Zo kleuren bloemen

het bestaan: gebroken

hartjes zie ik staan,

wat lof dat ik kan zien

de schoonheid van

de rode roos bovendien,

al weet mijn verstand,

geen roos is zonder

doornige hand,

ik heb toch lief

de kleuren van al

dat moois dat tuin

en weide tooit:

mijn leven leent ook zin

eraan en voelt zich

allerminst vergooid.

 

Leo Besouw

Blog 517 Pas op! (gedicht)

 

Versie 01-06-2017

Pas op! (gedicht)

 

Pas op voor

de grote jongens:

het zijn vaak geen heren,

het lot van de kleinen

kan ze weinig deren:

als hun molen

maar draait volgens

hun power en kracht:

de kleintjes veracht

en zwiepen eraf,

weg van het wereldtoneel,

alleen dikke vrienden

grijpen ze niet bij de keel.

 

Hun eigen vaart

bepaalt de wereldkaart

en borst vooruit

vegen zij aan de kant

wie niet past in hun visie

van liefde voor 't vaderland...

 

Leo Besouw

Blog 516 Theezakje soppen (gedicht)

 

Versie 27-05-2017

Theezakje soppen (gedicht)

 

In NRC stond het vermeld,

een theezakje soppen telt:

op en neer minuutje lang

tegen even stil als het behang:

soppen geeft echt veel

meer kleur en geur.

 

Onderzoekers van Unilever

testten het ook

met een theezakjes-sopper,

een “tea bag dunker”,

zes minuten lang,

25 sopbewegingen, en

vergeleken het met

een bewegingsloze zak:

de gesopte was een wrak,

maar 't resultaat

vier keer zo sterk!

 

Kijk, dat is nou eens werk,

en je vraagt je af

( 't is niet eens komkommertijd)

of misschien ook straks

wordt onderzocht

of 'n komkommer

ook moet gesopt...

 

Leo Besouw

 

P.S. Geput uit www.nrc.nl,

23 mei 2017 om 16:53

Blog 515 Rolprent (gedicht)

 

Versie 25-05-2017

Rolprent (gedicht)

 

Als je leven

een rolprent wordt

zijn de tranen

voorgoed verdroogd,

wordt je lach

slechts minzaam gedoogd,

is je wijsheid echt op z'n end,

zijn je fouten

door ieder herkend,

is het uit met het hopen

op beter of best,

is het slechts herinnering

dat rest bij degenen

die jou aanbaden

of die je verguisden:

slechts werk voor de maden...

 

Leo Besouw

Blog 514 Telefoonhond (gedicht)

 

Versie 22-05-2017

Telefoonhond (gedicht)

 

Een telefoonhond

ruikt ieder beetje stront

aan de knikker, ongeacht

's mensen stand of land,

ongeacht zijn rijkdom

of intelligente domheid,

ongeacht zijn al of niet

betrouwbaar lijkende face.

 

Hij snuffelt (de hond)

in het rond

tot hij beet heeft,

en de dader, rood als een kreeft,

's honds tanden in kuit

en handen beleeft.

 

Leo Besouw

 

Blog 513 Speelkwartier (gedicht)

 

Versie 18-05-2017

Speelkwartier (gedicht)

 

Speelkwartier en losloopgebied

betere plekken bestaan er niet:

voor kinderen en voor honden,

voor mensen met teveel wonden

of zorgen aan hun kop:

kom op, speel je vrij,

wacht niet langer in de rij

van verplichtingen en zuchten,

vermaak je  met dolle kluchten

of diep drama:

bevrijd je ziel

van het moment

van verstarring,

blijf niet haken in verwarring,

maar speel je vrij

en laat jezelf los

op een speelplaats of de hei...

 

Leo Besouw

Blog 512 Het klokkenspel (gedicht)

 

Versie 13-05-2017

Het klokkenspel (gedicht)

 

Het klokkenspel

speelt Vera Lynn:

w'll meet again

and it will never rain;

ontsla de speler niet,

dat leidt tot groot verdriet,

misrekening zal 't zijn:

in 't zwijgen ligt venijn.

 

Zonder klokkenluiders

geen duiders van 't vals bedrijf,

zonder liederen verstiert

't land met slechte mensenhand

en nog slechter geweten.

 

Vereer de vlag

met klokkenspel

en maak gewag

van ontmaskering

en deugd, tot ieder

landgenoot's vreugd!

 

Leo Besouw

Blog 511 Rituelen (gedicht)

 

Versie 10-05-2017

Rituelen (gedicht)

 

Rituelen kunnen kelen

maar ook helen:

rituelen hebben functie

om te smeden

maar ook afvalligen

te kelen.

 

Kielhalen is niet slechts

een straf,

maar ook een methodiek

om koren te scheiden

van het kaf;

heksenverbranding is ketters,

maar ook duiveluitdrijving

van (vermeende) etters;

boeken op de brandstapel

is een eind aan (vermeend)

vals gekakel.

 

Maar neem nou

een ritueel feest,

bij geboorte of huwelijk

of een bereikte mijlpaal:

het is doorgaans een offer

aan een feestmaal.

En bij droefenis,

bij dood en verlies

is het ritueel een pleister

op een wonde

die 't lichter maakt

te dragen wat niet

is te mijden door

het vergaan der dagen.

 

Leo Besouw

Blog 510 Vrij en blij (gedicht)

 

Versie 06-05-2017

Vrij en blij (gedicht)

 

Vrij en blij

liggen wij

zij aan zij

in de wei

te staren naar

de hemel,

ver weg

van elk gezemel

en voelen ons verbonden

met allen die volstonden

met in dankbaarheid gedenken

de vrijheid die ons ten deel viel

na de strijd met zo veel nijd

en onverwachte doden

en velen die vielen

en nu rampzalig onder zoden.

 

Waaraan hebben wij 't verdiend

hier vrij te mogen liggen

in de wei, zij aan zij,

met wie ons lief is?

 

Leo Besouw

Blog 509 Gedenk mens (gedicht)

 

Versie 03-05-2017

Gedenk mens (gedicht)

 

Gedenk mens

dat gij stof zijt

en tot stof zult wederkeren,

door oorlog of geweld,

door verkeer of ziekte,

door verraad of onachtzaamheid.

 

Uw voorvaderen gingen u voor

in strijd, ongeluk of ouderdom,

het leven nu te gedenken

met uw voorgangers in gedachten,

verdienen vooral zij die niet

konden kiezen voor hun lot,

die in opdracht van de vrijheid

hun leven terug moesten geven

aan een ondoorgrondelijke God.

 

Leo Besouw

Blog 508 Er zíjn mensen (gedicht)

 

Versie 01-05-2017

Er zíjn mensen (gedicht)

 

Er zíjn mensen

die niet wíllen deugen,

die door leugens

loeren draaien,

die als jaloerse kraaien

waarheid uit de ogen pikken,

die zonder snikken

anderen ruïneren,

goedgelovigheid exploiteren

tot eigen gewin,

die hun zin slechts ontlenen

door het leugenachtig staan

op andermans tenen,

hen verwijten het onheil

dat zij zelf – tot eigen

gewin – stiekum schijten...

 

Leo Besouw

Blog 507 Trump (boekbespreking)

 

Versie 26-04-2017

Trump (boekbespreking)

 

Ik las “Trump, De waarheid achter zijn ambitie, ego, geld en macht”. Michael Kranish en Marc Fisher van de Washington Post leverden, met medewerking van veel andere verslaggevers van de Post, en zelfs met medewerking van Trump zelf, het uitermate gedegen boek af (495 pagina's, waarvan op het eind bijna 100 pagina's Noten, ter verantwoording van bronnen, en een uitgebreid Register.

 

De Nederlandse uitgave is van Karakter Uitgevers BV, Uithoorn, 2017. Waarom wilde ik dit boek? Om deze buitengewone man beter te begrijpen. Is hij een psychopaat of narcist, is hij “gewoon”een leugenaar die ieder met zijn waarheid (en belang) naar zijn hand probeert te zetten, of is hij “gewoon” een bijzonder handige bespeler van “de markt” van vastgoed en kapitaal, waar de naïeven nu eenmaal altijd het onderspit delven?

 

Het boek biedt (voor de doorzetter) een uniek overzicht van de daden van deze man tot en met zijn verkiezing als president van de VS. Onthullend. In het Nawoord (pagina 379-397), een terugblik op de laatste stappen naar het Witte Huis. Uit de aantekeningen gemaakt door mij in de kantlijn: “Sla terug op anderen”, “overdrijving (door hem)”, “Ik ben er voor jullie (hoe dan?)”, “(oneindig) flexibel (met de “waarheid” en beloftes)” ,”leugens-fabric”, “vals, vals”, “omdraaien van feiten, posities en rollen door hem)”, “Ik ga het gewoon doen, zei hij =?”.

 

Wat is mijn voorlopig eindoordeel, na lezing van dit boek (en de eerste 100 dagen van hem als president, gevolgd via de media)? Schort het aan moraal, gezondheid, inzicht? Of is het een (wellicht wat getemde) overdaad aan wilskracht, grote mond, manipulatief vermogen? Is hij de (zoveelste) valse profeet die door onrealistische beloften de massa onrustigen, achtergestelden, wist en weet te paaien?

 

Ik denk dat het een mix is van al het voornoemde is, waarbij het “fabuleren”, het creëren van een waarheid die vooral het eigen belang beoogt, het ego en de eigen eer voorop . Gelukkig is er in de VS ook nog een “horde” goede verslaggevers en zijn er democratische instituties die een dergelijke “explosie” aan zelfexprressie redelijk kunnen beteugelen ( blijf ik hopen)!

 

Voor de geïnteresseerden: een degelijk stuk huiswerk, soms amusant, soms onthullend, soms wat taai, maar we zijn er om dóór te zetten (nietwaar)?

 

Leo Besouw

Blog 506 Levert de aanslag (gedicht)

 

Versie 23-04-2017

Levert de aanslag (gedicht)

 

Levert de aanslag een uitslag op

in de belangen die elkaar bestrijden,

in de strijd van ideologieën

die elkaar benijden;

wat is het saldo-effect,

wat wordt bereikt

of is het dat 't slechts nekt

een wellicht verloren strijd,

die wel het nieuws bereikt

maar de beoogde doelen ondermijnt?

 

Leo Besouw

Blog 505 De gelukkige lach (gedicht)

 

Versie 19-04-2017

De gelukkige lach (gedicht)

 

De gelukkige lach van een kind

is (meestens) ieders vrind,

alleen het pad dat het zal gaan

plaatst ons voor vragen:

wat zijn de genen

en wortelt de liefde

tot stevige benen

in een tijd die wrikt aan

zijn lot, aan mede-genoten

al of niet zonder God,

wat is zijn kapitaal

en karakter, is dat bestand

tegen stormen, of zeilt hij

erop voort, wind in de rug,

zonder dat 't anderen stoort?

 

Weet hij bergen te beklimmen,

maar ook te dwalen in dalen

van betekenis en zin,

hoe gaat hij om met gewin,

weet hij ook te delen

en harten te stelen,

hoe zal hij te boek staan

in dit leven, zich

een plaats verwerven

in de dreven van toeval

en tijd, worstelen met

het heden in der dagen

hem gegeven?

 

Leo Besouw

Blog 504 Verraad belicht (gedicht)

 

Versie 15-04-2017

Verraad belicht (gedicht)

 

Verraad werd Jezus' dood,

maar onverzettelijke hoop

opende het graf

dat onverwachte kansen gaf.

 

Het Laatste Avondmaal

werd een verhaal

dat leven kreeg:

het brood en wijn

vermenigvuldigde zich.

 

De dromen van een Redder

die er voor iedereen wilde zijn,

kregen met het opstaan

en het later voortgaan

van Zijn volgelingen

een toekomst: nog eeuwen

zouden zij zingen van Gods lof

dat door een drama

hele mensenmassa's trof...

 

Leo Besouw.

Blog 503 Lijden (gedicht)

 

Versie 12-04-2017

Lijden (gedicht)

 

Lijden is een last

die niemand past.

 

Jezus deed het,

niet voor de pret,

maar voor de zonden

en velen met wonden.

 

Alleen het gebed

lijkt zonder eind,

aangezien veler mens

Zijn doel ondermijnt...

 

Leo Besouw

Blog 502 Hou de wereld (gedicht)

 

Versie 09-04-2017

Hou de wereld (gedicht)

 

Hou de wereld

onder schot,

beheers het plot,

graaf in het diepe

van de ziel,

ontdek Achilles' hiel.

 

Draaf je weg

door waarheid

en leugen

te scheiden

in je geheugen,

leer van toen

ze zich lieten leiden

door gespoelde hersens

om fictief onheil

te vermijden.

 

Val op je knieën,

doorleef je gevoel,

laat je raden waarop

je je leven stoelt

en trek je conclusie,

gebaseerd op goed gevoel

dat is wat ik bedoel...

 

Leo Besouw

Blog 501 Bloeiende narcissen (gedicht)

 

Versie 05-04-2017

Bloeiende narcissen (gedicht)

 

Bloeiende narcissen

slissen ons het voorjaar in,

bloeiende krentenbomen

laten ons dromen

van een paradijs zonder zonde,

van een Adam en Eva

die in hun naaktheid

zonder schromen

wandelden tussen de appelbomen,

die nu nog niet bloeien, maar later.

 

Eerst de violen en de hyacinten

de “tulpbomen” die nu al hinten

naar het paradijs zonder grenzen.

 

Helaas zal 't blijken:

alles van korte duur,

na 't bevruchten

worden de druiven soms zuur,

om van de appel

maar niet te spreken:

in de kerken – voor zover

nog bezocht – zal men

erover blijven preken,

denk ik, maar geniet

er nu van: het bloeiende

leven duurt niet

oneindig lang...

 

Leo Besouw

Blog 500  500 morgen (gedicht)

 

Versie 03-04-2017

500 morgen (gedicht)

 

Als ik 500 morgen

land had georven,

was ik nu een grote boer

met wel 500 koeien

die mij melk en geld

leverden om mee te stoeien,

bouwde ik wolkenkrabbers

sky high zonder zuchten,

werd ik president

zonder onnodige kluchten,

liet ik mij een praalgraf

bouwen, opdat mijn

getrouwen mij nooit

zouden vergeten nadat

mijn ziel en lijf zijn versleten:

sky high vond ik

dan eeuwig mijn draai...

 

Leo Besouw

Blog 499 Vallen en opstaan (gedicht)

 

Vesie 29-03-2017

Vallen en opstaan (gedicht)

 

Vallen en opstaan

is als een reis

naar de maan:

de kleuter in het heelal

kent, denkt hij, alles al

en waagt de gok

te staan voor zijn maan

die hem toelacht

en op hem wacht.

 

Maar de kracht

in zijn beentjes

is niet wat hij dacht,

en plots verliest hij

de macht over z'n evenwicht

en valt hij ter aarde

door de werkelijkheid gestrikt.

 

Leo Besouw

Blog 498 Ontkenningen (gedicht)

 

Versie 27-03-2017

Ontkenningen (gedicht)

 

Ontkenningen en hyperbolen:

daar ligt de waarheid

in verscholen:

huur een pr-bureau

om schijnbaar onverholen

jouw waarheid te laten

lekken, want die “gekken”

van de pers en media

lopen je maar wat graag achterna,

verzot als ze zijn

op nog onbewezen venijn

wat jouw belangen raakt

en smaakt naar

verborgen gewin voor jou

en je gezin en je hele kliek

die profiteert van

je sluwheid en retoriek.

 

Voorbeelden genoeg in

het Westen: Paul Manafort,

Trump en meer van die,

maar ook het Oosten

kan zich troosten met

Vladimir en Janoekovitsch

en Deripaska:

't is wat ik zeg: ontken-

ningen en hyperbolen:

lap ze aan je zolen,

en basta!

 

Leo Besouw

 

(P.S. Zie nrc 23-03, p. 20

en de Volkskrant 23-03, p. 9 )

Blog 497 Muren spreken niet (gedicht)

 

Versie 23-03-2017

Muren spreken niet (gedicht)

 

Muren spreken niet,

je loopt er tegenop.

Muren verzuren je plannen,

ze dammen ze in,

ze wijken niet, zonder gat erin.

Muren vernauwen de blik

tot het eigen ik, en zeggen

“stik” tegen de andere kant.

Muren zaaien verdeling

tussen bezitters en die

beschuldigd worden van heling.

 

Muren kennen het liefst

geen poorten of hoogstens

ophaalbruggen voor

andere “soorten” die slechts

als ze “benut” kunnen worden,

zich even mogen openen,

vooral niet teveel.

 

Want aan dat andere “meel”

willen wij liefst niet

zo wennen, het beeld

van verdorven krengen

willen we aan ònze kant

graag opluisteren

met muurbloemen

die onze superioriteit

tijdeloos lijken te roemen...

 

Leo Besouw

Blog 496 Bromfietsgrijs (gedicht)

 

Versie 20-03-2017

Bromfietsgrijs (gedicht)

 

Bromfietsgrijs op reis

op d'vroege zaterdag,

het paar net achter elkaar

met grijzend haar

goed ingepakt op weg,

naar kleinkind, eindje weg,

of wie zal 't zeggen,

misschien naar moeder Nel

want oud is die een beetje wel,

of naar 't naaktstrand

van weleer,

of naar de Apenheul

of 't Uddelermeer,

wie zal 't zeggen.

 

Wat kilometers meer of minder:

't staat in de al verbleekte sterren

of de verbleekte maan,

zij snorren voort tot aan

hun bestemming, ingepakt

en wel, zonderling grijs,

'n tikje eenzaam,

misschien dat wel?

 

Leo Besouw

Blog 495 Blazen (gedicht)

 

Versie 16-03-2017

Blazen (gedicht)

 

Een blaasfluit zonder zak

is als een peuter in een wak:

het ijs dat betrouwbaar leek

liet hem plotsklaps in de steek;

het schreeuwt nu moord en brand,

geen voeten meer op betrouwbaar land,

wie geeft de helpende hand

zodat zijn leven niet voortijdig strandt?

 

Geef die doedel maar de zak:

het land weer strak in 't pak,

de peuter uit 't wak

is u dankbaar voor uw zwak.

 

Leo Besouw

Blog 494 Voorjaarsgeluid (gedicht)

 

Versie 13-03-2017

Voorjaarsgeluid (gedicht)

 

Voorjaarsgeluid – kikkergekwaak,

maar vogelgefluit is toch

wat me 't meest raakt

in de vroege ochtend

bij 't ontwaken

wordt het kwaken

der kikkers

toch luid overstemd

door het vogelgefluit,

wat geen einde kent,

in tegenstelling tot

het kikkergekwaak,

als 't beest

uit luiheid verzaakt

dóór te kwaken

tot 't me echt raakt...

 

Leo Besouw

Blog 493 Vuurproef (gedicht)

 

Versie 09-03-2017

Vuurproef (gedicht)

 

Als de vuurproef

is afgelegd,

het laatste woord

met omfloerste trom gezegd

is er slechts stof dat rest

de ziel vervlochten

met de sterren

die niet meer kunnen zeggen

wie je was,

geen leven meer,

er blijft slechts as.

 

Alleen een ons onbekende Heer

neemt misschien je ziel

in zijn onbekende heir.

 

Leo Besouw

Blog 492 Hoeveel? (gedicht)

 

Versie 06-03-2017

Hoeveel? (gedicht)

 

Hoeveel beeldhouwwerken

moet je maken,

voor je de hemel

kunt raken;

hoeveel schilderijen

moet je creëren

voor de mensen je eren;

hoeveel boeken

moet je schrijven

om in 's mensen

gedachtenis te blijven;

hoeveel torens te bouwen,

dat de mensen van je houen?

 

Wie het antwoord weet

mag het niet zeggen,

want het is dreggen

naar het onzegbare

dat geen mens ooit weet.

 

Leo Besouw

Blog 491 Satan 2 (gedicht)

 

Versie 02-03-2017

Satan 2 (gedicht)

 

Satan 2

wie gaat ermee

in zee:

de Russen die denken

de vrede te kunnen kussen

met vernietigingskracht

van tien ton vracht

aan nucleaire macht,

die in één klap

een land als Frankrijk

of Texas verkracht,

2000 keer sterker

dan die op Hiroshima,

dat vinden de Russen

een prima ontwerp.

 

In 2018 kan het ding

op scherp en zijn

we gewaarschuwd

voor de kernkop

die geen vaste koers volgt,

maar ter afschrikking

zomaar ( of per ongeluk)

kan worden gedropt...

 

Leo Besouw

 

(Bron: www.ad.nl

27-10-2016, 12:02)

Blog 490 Wanhoop (gedicht)

 

Versie 27-02-2017

Wanhoop (gedicht)

 

Wanhoop niet

en ge zult hoopvol

wòrden.

 

Het zaad lijkt

van geen gewicht,

maar hele gezinnen

zijn ermee gesticht.

 

Laat uw zegen

wortelen in het ongekende:

tijd doet de rest

en 't wordt gewis

geen bende vermits

u hoedt wat u gegeven is...

 

Leo Besouw

Blog 489 (W)aardig ouder (gedicht)

 

Versie 23-02-2017

(W)aardig ouder (gedicht)

 

(W)aardig ouder worden:

wandelen hand in hand,

kromme pijp

rustig in de brand

door 't moderne land

en stad, wàt je ook had.

 

Nu de hand van je eega

stevig omklemd

al jaren gewend

aan die partner,

bleek omklemd

als een echte vent:

ze vertrouwt op je

zoals je was

en nu nog steeds bent

van 't begin

tot 't onvermijdelijke end...

 

Leo Besouw

Blog 488 Zwanemeer (gedicht)

 

Versie 20-02-2017

Zwanenmeer (gedicht)

 

Zwanenmeer:

meer zwanen

minder zwanen,

witte zwanen

zwarte zwanen.

 

Dansende zwanen

in het theater-meer

van meer en minder

zwarte hinderkracht

dansend in de nacht.

 

Witte zwaan gekaapt

na veel gedans,

het goed verzaakt:

rest slechts het applaus

in het theater,

't gordijn schuift dicht:

nu is het later, later,

en rest ons weer de plicht.

 

Leo Besouw

Blog 487Genade-brood (gedicht)

 

Versie 17-02-2017

Genade-brood (gedicht)

 

(Klein-)kind op schoot,

het eet genade-brood

op het perron

wachtend in de zon

tot de trein er komt,

die bron van verbinding

tussen menselijke bevinding

van groei naar groter,

van brood en boter

en grotere stappen

met nieuwe happen

uit het beweeglijk leven:

eens wordt vier zeven

en zo verder, als 't

genade-brood met regelmaat

en liefde wordt gegeven...

 

Leo Besouw

Blog 486 Dansen (gedicht)

 

Versie 14-02-2017

Dansen (gedicht)

 

Dansen (op het ijs)

is onwijs prachtig:

even voel je je machtig

en zonder gewicht

of plicht tot zaken

die je wereld raken,

kom je los van 't gewicht

van je lot, waartoe gesticht

en leef je even

als met vleugels

die geen wetten kennen

en geen teugels.

 

Maar komt er dooi:

je valt erin, het gat

waar 't eerst niet was,

in het begin:

al krakend ga je erin,

kopje onder, de hoop

is slechts een vlonder

waarvan een touw

je toegeworpen een

laatste hoop op redding

geeft en anders toch

gesneefd: je dans is toch

het leven waard geweest...

 

Leo Besouw

Blog 485 Kwaadschiks (boekbespreking) A.F.Th. van der Heijden

 

Versie 09-02-2017

Kwaadschiks (boekbespreking) A.F.Th. van der Heijden

 

Het boek “Kwaadschiks” van A.F.Fh. van der Heijden, 1283 pagina's (2016, De Bezige Bij, Amsterdam) is als een reuze-reis door het leven, in hoofdzaak te Amsterdam van 2008-2015.

 

De hoofdpersoon, NicoDorlas, is een psychopaat (volgens een rapport van het Pieter Baan Centrum) en raakt verkleefd met Desy Harthoorn en haar zoon Hemmo. Hij, Dorlas, heeft een vriend-advocaat, Ernst Quispel. Voorts speelt politieagente Elbarte een hoofdrol bij de gebeurtenissen die in een ruim etmaal plaatsvinden: moord, gijzeling, explosie.

 

Behalve in dat etmaal wordt ook teruggegaan op Nico's jeugd en -trauma. Psychologie en fictie, in mooie spannende verhalen over persoonlijke levensgeschiedenissen gebracht, spannend tot het einde toe.

 

Enkele aanvullende indrukken: bij pagina 173: “...doodgaan is een reusachtig karwei. ...Ook voor degene die er getuige van is.” Niet alleen in dat fragment. Ik zie ook A.F.Th. voor me... Bij pagina 380: Een beschouwing over het doel van het leven en de dood. Wat een zat-dronken man (en de schrijver) er aan levenservaring en “wijsheid” in kwijt kunnen: verlatingsangst en Doodsbezwering, met zwarte humor gebracht...

 

Bij pagina 708: Hemel en Hel – Stilteparadijs en Geluidsdump: Nico en Desy gedacht door Nico, in hun mogelijke eindbestemming: Desy in de Stilte, hij (mogelijk) in de Geluidsdump met zijn hatelijke vuilbekkerij? Pagina 1005: ...rapport Pieter Baan Centrum... symptomen... “theatrale persoonlijkheidsstructuur. Ik Narcissus... egocentrische... toeneigingen, chronisch.” Dorlas' relaas over zichzelf...

 

A.F.Th. Van der Heijden : als literair schrijver: dit is (m.i.) zijn Magnum Opus, zó spannend, de innerlijke dialogen van de psychopaat Dorlas... zó goed! Ook de politie-scènes zo goed beschreven, mét politiehumor eerste klas... een waar leesgenot! Tot het einde toe spannend. Pagina 1277: De strijd tussen moraal en juridische logica ten top. Erotiek èn liefde als beschavingsfactor èn als demon bij een psychopaat. Fantàstisch, zeer zorgvuldig en met relativerende humor beschreven. Een thriller die romantisch zindert en een blik biedt op alle hoeken van de ziel en diep-doorvoeld drama!

 

Leo Besouw

Blog 484 Wie maakt (gedicht)

 

Versie 06-02-2017

Wie maakt (gedicht)

 

Wie maakt de meeste kans

in de paringsdans

tussen politiek en publiek:

die hoog tipt in lyriek

of brute kracht belooft,

die woorden smeert

als olie op 't verhitte hoofd,

die veel belooft en meer

en meer vereende kracht,

die met de duvel speelt

als bron van macht

en list, die belooft

naar wat men gist?

 

Ik wou dat ik het wist...

 

Leo Besouw

Blog 483 Gouden kalf (gedicht)

 

Versie 02-02-2017

Gouden kalf (gedicht)

 

Hij die het gouden kalf aanbidt

eindigt aan het spit

der wereldgeschiedenis:

in een bunker door een kogel

of in een zelfgemaakte

strop van leugens, of

door een gifpil uit

de mand der wanhoop.

 

In een verpletterende

waan van onvervuld

verlangen naar groot,

groter, 't grootste kalf,

van “maangoud” zonder

de zalf van medemense-

lijkheid en begrip

van eindigheid zal

hij verwaaien in de tijd.

 

Leo Besouw

Blog 482 Als slechts (gedicht)

 

Versie 29-01-2017

Als slechts (gedicht)

 

Als slechts bidden rest

en zielen geluidloos schreeuwen,

bloemenkransen niet ècht kunnen helen,

herdenkingswoorden

de vermoorden halen

voor de geest,

bedrijven wij de meest

grondige inspectie

van wat de mens

in waardigheid nog restte.

 

Leo Besouw

 

(Bij de Holocaust-herdenking,

Amsterdam 29-01-2017.)

Blog 481 Nep-nieuws (gedicht)

 

Versie 26-01-2017

Nep-nieuws (gedicht)

 

Obama slaapt zonder pyjama;

Trump heeft een pot

onder zijn bed

omdat hij zijn woede

niet kan ophouden;

Putin en Trump berijden

samen een ezel

in Groot-Anatolië;

de koning weet van de prins

geen kwaad en steekt

(per ongeluk)zijn haar

in brand:  het stond

allemaal op Facebook

en Twitter (dacht ik):

de lucht schoont niet (erg) op

en smaakt wat bitter.

 

Genoeg gesmoesd over

dat en meer, ik sla

een vlieg weg

en verman me weer.

 

Leo Besouw

Blog 480 Fictie (gedicht)

 

Versie 23-01-2017

Fictie (gedicht)

 

Sinds 20-01 is het

tijdperk van fictie aangebroken,

ik was niet eens bezopen

en ben toch ondergedoken

in een grot der waarheid

waar ik mij vermei

met een spelletje Risk:

wie gaat er het eerst

naar de maan of blijft

op Mars om de fictie

te ontvluchten

uit W D C

of andere droeve kluchten?

 

Leo Besouw

Blog 479 Er zat een korfslak (gedicht)

 

Versie 19-01-2017

Er zat een korfslak (gedicht)

 

Er zat een korfslak

in m'n hole

en “Doonbeg”was

mij idool:

een magnificent resort

voor golfers,

maar door de nauwe

korfslak in ellende gestort:

milieutrucs van een paar Ieren

kwamen mijn plannen verstieren.

 

Wacht maar tot

ik president ben:

als een machtige vent

zal ik ze krijgen:

ik zal die korfslak

aan mijn degen rijgen!

 

Maar ach, die Europese trucs:

het kan wel jaren duren,

laat maar zitten die holes,

laat die Ieren maar verzuren...

 

(Vgl. column 18-01-2017

van Sheila Sitalsing, pag. 2,

in de Volkskrant)

 

Blog 478 Hoe zwaar (gedicht)

 

Versie 16-01-2017

Hoe zwaar (gedicht)

 

Hoe zwaar ligt een eed

dat ik mijn hoed opeet,

mijn land ga dienen,

niemand nodeloos laat grienen,

eerlijk handel zal drijven,

niet zal doen aan veel-wijven,

de waarheid zal spreken,

geen beloftes zal breken,

voor God en volk zal zweren

dat men mij later ook nog

als een eerlijk man zal eren?

 

Leo Besouw

Blog 477 Zang, (gedicht)

 

Versie 13-01-2017

Zang, (gedicht)

 

Zang, muziek en dans

geven het leven

een krans van zin en tijd

die niet verslijt,

maar een glimp

van eeuwigheid

die je even doet zweven...

 

Leo Besouw

Blog 476 M'n (gedicht)

 

Versie 09-01-2017

M'n (gedicht)

 

M'n ziel plakt aan mijn binnenste.

M'n mond krult zijn lippen

om niet langer te zwijgen.

M'n ogen zuigen begeerlijke beelden.

M'n voeten dragen een on-bestemming.

M'n oren horen sirenen en zuchten.

M'n armen zwaaien een welkom of afweer.

M'n geest is een onbekend beest.

M'n hart plakt zich vast aan m'n lief.

M'n knie buigt zicht teder.

 

M'n ziel knijpt zich weder

tot een telkens nieuw ik

in de maalstroom van

tijd en dingen die

goden steeds weer verzinnen

tot m'n licht wordt gedoofd...

 

Leo Besouw

Blog 475 Wat een kerel (gedicht)

 

Versie 05-01-2017

Wat een kerel (gedicht)

 

Wat een kerel

is die merel

zonder soldij

is hij ied're dag

van de partij

in z'n zwarte pak

hoog op 't dak

zingt hij zijn lied

“vergeet mij niet”

want mooi wil hij zijn

voor zijn aanstaande

om zij aan zij

te kroelen en te paren

omdat de jaren

het kroost zullen vragen

zijn eigen einde

lichter te dragen.

 

Leo Besouw

Blog 474 De zon (gedicht)

 

Versie 01-01-2017

De zon (gedicht)

 

De zon slaat

iedere dag een brug

naar de toekomst:

hij staat op vanaf

de zee of vanachter

een berg, rijst steiler

en steiler ten top,

glanst in het sop

van de hemel

en glijdt langzaam

ter neder in de zee

of achter de andere berg,

weder in 't onderaardse,

waar stilletjes de

nieuwe dag of 't nieuwe jaar

wordt uitgebroed en wij

opnieuw beginnen

tot ook wij in donkerte

verdwijnen of misschien wel

als nieuwe sterren zullen

schijnen... misschien...

 

Leo Besouw